Menu


آلن دوباتن – آیا انسان روزهای بهتری پیش رو دارد؟ (بخش دوم)


روزهای پیش روی انسان

مدتی قبل در پاراگراف فارسی به گفتگوی چهارنفری مت ریدلی و ملکوم گلدول و استیون پینکر و آلن دوباتن در مورد آینده‌ی انسان پرداختیم.

با توجه به استقبال دوستان از بخش اول این گفتگو، در اینجا ادامه‌ی آن را با هم می‌خوانیم.

این بار، آلن دوباتن به نقد حرف‌های استیون پینکر می‌پردازد و معتقد است که تعریف پیشرفت به شکلی که پینکر به آن می‌پردازد، بیش از حد ساده‌اندیشانه است.

آلن دوباتن

نمایش کامل این مطلب برای کاربران آزاد متمم انجام می‌شود.

ثبت نام به عنوان کاربر آزاد متمم، سریع و رایگان است و کافی است برای خودتان نام کاربری و رمز عبور تعریف کنید:

ثبت نام   نمونه درسهای کاربر‌‌آزاد

اگر بخواهیم خوش‌بین باشیم – شبیه دوستانی که در آن سوی بحث نشسته‌اند – فکر می‌کنم مواضع استیون و مت را بتوان در چهار زمینه خلاصه کرد.

اجازه بدهید این چهار زمینه را که افراد خوش‌بین باور دارند در آنها دستاورد بزرگی خواهیم داشت مرور کنیم:

اول از همه، آنها به پیروزی دانش بر نادانی و جهل ایمان دارند. معتقدند که نادانی، که بلای بزرگ روزگار ماست، به واسطه‌ی عقل و منطق از بین خواهد رفت.

اگر علاقمند هستید که ادامه‌ی این بحث را بخوانید، می‌توانید به صحبت‌های مت ریدلی در نقد آلن دوباتن و دفاع از پینکر مراجعه کنید.

 
 

قوانین کامنت گذاری/ ارسال نظرات غیر مرتبط با این مطلب

25 نکته برای آلن دوباتن – آیا انسان روزهای بهتری پیش رو دارد؟ (بخش دوم)

    تمرین برتر به انتخاب متممی ها در این درس (تا این لحظه)

    نویسنده تمرین : علی کریمی

    متن تمرین :

    یک مساله‌ی که وجود داره اینه که اول مشخص کنیم تعریف یا مفهوم پردازی ما از فقر و جهل و جنگ و بیماری و حماقت چی هست که بعداً بتونیم دور هم بشینیم و بگیم که آیا کمتر شده یا بیشتر. چون وقتی تعریف متفق القولی از این شاخص‌ها نداشته باشیم ممکنه یک نفر بگه این شاخص بهبود پیدا کرده و دیگری خلاف این نظر را داشته باشه.

    همچنین این نکته که گذر زمان آیا معانی این کلمات تغییر می‌ده یا نه. زمانی دسترسی به گاز طبیعی و برق معیار توسعه نیافتگی و فقر یک منطقه بوده آیا امروز داشتن این امکانات به معنی ریشه کن شدن فقر هست؟ یا مصداق‌های تغییر یافته و امروز نداشتن اینترنت 4G نمونه فقر باشد.

    نمی‌دونم ولی احساس می‌کنم تکنولوژی برای کشورهای مثل ما خیلی دستاورد داشته و اون بدبینی که شاید غربی‌ها در مورد پیشرفت‌های علمی داشته باشن برای ما موضوعیت نداشته باشه. ببینید امروز که اوبر وارد بازار آمریکا و اروپا شده کیفیت حمل نقل را مثلاً از 50 به 90 افزایش داده ولی قبلاً از اومدن اوبر باز شرکت‌های تاکسیرانی بودن. رانندگان خوش اخلاقی بودن. سیستم نظارتی بوده. قانون بوده و اوبر اومده و یک level سطح خدمات را افزایش داده ولی برای کشور ما چی؟ ما تو منهی 100 بودیم هیچ قانونی و سیستمی نبوده همه مردم از این وضعیت حمل و نقل شاکی بودن. تو این محیط و تو این بلبشو هست که اسنپ و امثالهم میان و سطح رضایت مردم افزایش قابل توجهی میکنه. منظورم این است که ما بهتره به مقوله توسعه خصوصاً ورود تکنولوژی خوشبین باشیم و از اون استقبال کنیم.  نمی‌دونم این پارگراف ربطی به موضوع داشت یا نه.

    یک نکته هم در مورد ایده آل گرایی بگم به نظرم تمام تلاش‌های علمی انسان در راستای ایده‌آل گرایی و خلق ایده‌آلهاست. ما هر روز تلاش می‌کنیم دقت ابزارها و نگاهمان را به دنیا بیشتر کنیم. پس چرا در مورد انسان طرف مقابلمان هم این طور فکر نکنیم؟ امروز اگر اعلام کنند که ابزار جراحی با دقت ده برابر مشابه قبلی تولید شده آیا راضی می‌شویم زیر دستگاه قدیمی برویم؟ چرا اینجا ایده‌آل گرایی مورد پسند ماست ولی در روابط انسانی دنبال این مساله نیستیم؟ من خودم آدم ایده‌ال گرایی هستم و دوست دارم طرف مقابل من هم ایده‌آل باشد و در حال رشد. همانطور که راضی نیستم جایی که تکنولوژی لیزر وجود دارد نزدیک‌بینی چشمم را با چاقوی جراحی اصلاح کنم.

     
    دوست گرامی مشاهده تمرینهای مربوط به این درس، صرفا برای کاربران متمم امکانپذیر میباشد.
    .