Menu


سفرهای کوتاه لعنتی


سفرهای کوتاه لعنتی

دن اریلی عزیز.

من و چند نفر از دوستانم، سالی یک هفته با هم به یک سفر یک هفته‌ای می‌رویم و به ورزش اسکی مشغول می‌شویم.

تقریباً می‌توانم بگویم که ده سال است این کار را به صورت منظم و سالیانه انجام می‌دهیم.

نمی‌دانی که چه لذتی دارد. از دیگران دوریم و فقط خودمان هستیم و هر روز اسکی می‌کنیم و دور هم می‌نشینیم و حرف می‌زنیم. تقربیاً تمام سال را منتظر هستیم که زمان این مسافرت یک هفته‌ای برسد.

اما یک مشکل بزرگ داریم. این هفته به یک چشم برهم زدن می‌گذرد. وقتی مسافرت تمام می‌شود و پشت سر خود را نگاه می‌کنیم، انگار فقط یک روز بوده.

سفرهای کوتاه لعنتی

دوست عزیز دسترسی کامل به مطالب مربوط به این بخش ، از طریق ثبت نام به عنوان کاربرویژه امکانپذیر هست
 سایر پرسش‌ و پاسخ‌های دن اریلی

  شما تاکنون در این بحث مشارکت نداشته‌اید.

برخی از دوستان متممی که به این درس علاقه مندند: تبیان پرینت , daneshjo2017 , کیوان علیمحمدی , رضا , علی فکور

 
برخی از سوالهای متداول درباره متمم
متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟

قوانین کامنت گذاری/ چرا دیدگاه من منتشر نشده است؟

81 نکته برای سفرهای کوتاه لعنتی

    پرطرفدارترین دیدگاه به انتخاب متممی‌ها در این بحث

    نویسنده‌ی دیدگاه : محمدرضا شعبانعلی

    یه تجربه‌‌ی دیگه هم هست که از بعضی جهات شبیه این تجربه محسوب می‌شه. شاید بشه اسمش رو گذاشت: پیوستگی تجربه

    من خیلی نوشابه دوست داشتم و دارم و معمولاً شیوه‌ی نوشابه خوردنم در گذشته، نوشیدن پیوسته‌ی یک قوطی (یا حتی یک بطری!) نوشابه بود.

    اولین بار که با چالش جدی مواجه شدم، زمانی بود که به یک مسافرت رفتم و - طی ماجرایی - در یک رستوران، برای 200 سی سی نوشابه‌ی کوکا که در داخل یک گیلاس ریخته شده بود و بطری نداشت، 5 یورو پول دادم. به نظرم می‌شد نوشیدنی‌های خیلی متفاوتی با 5 یورو گرفت.

    هم هوس نوشابه داشتم و هم پرداخت اون مبلغ برام فشار داشت و هم خجالت می‌کشیدم که سفارشم رو پس بگیرم و نوشیدنی مناسب‌تری سفارش بدم (مثلاً آب پرتقال!).

    ناچار شدم، قطره قطره اون نوشابه رو خوردم و لذتی که از اون نوشابه بردم، وصف ناشدنی بود.

    بعد از اون، همیشه لیوان‌های کاغذی یا شیشه‌ای خیلی کوچیک (به قول دوستان، شات!)‌ می‌گیرم و نوشابه‌ها رو در اونها می‌ریزم و می‌خورم. هم مصرفم کمتر شده و قند نوشیدنی‌ها (و مواد نگهدارنده و ...) کمتر بهم آسیب می‌زنه و هم اینکه لذت بیشتری رو تجربه می‌کنم.

    خلاصه اینکه احساس می‌کنم ایجاد عامدانه‌ی ناپیوستگی، استراتژی مناسبی برای افزایش لذت از منابع محدود محسوب میشه.

     
    دوست گرامی مشاهده تمرینهای مربوط به این درس، صرفا برای کاربران متمم امکانپذیر میباشد.
    .