همهٔ ما می‌دانیم که مهارت تصمیم‌گیری و کیفیت تصمیم‌های ما صرفاً با مطالعهٔ درس‌های تصمیم‌گیری بهتر نمی‌شود. اگر این‌طور بود، با آموزش اجباری تصمیم‌گیری می‌شد جهان بهتری ساخت. این را هم می‌دانیم که حتی مواجه شدن مکرر با تصمیم‌های مشابه هم لزوماً مهارت تصمیم‌گیری ما را بهتر نمی‌کند. چون افراد بسیاری را دیده‌ایم که سال‌ها

تصورتان از نحوه‌ی پایان یافتن زندگی‌تان چیست؟ فکر می‌‌کنید چقدر احتمال دارد در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست بدهید؟ احتمال این‌که به علت سرطان جان خود را از دست بدهید چقدر است؟ احتمال مرگ در اثر بیماری‌های قلبی و عروقی را برای خودتان چقدر می‌‌دانید؟ حالا کمی از مرگ فاصله بگیریم و

چگونه می‌توانیم در مصاحبه شغلی، مهارت تصمیم گیری مصاحبه‌شونده را ارزیابی کنیم؟ آیا پرسش‌های مستقیم درباره مهارت تصمیم گیری می‌‌توانند مفید باشند؟ آیا اصلاً می‌توان امید داشت که چنین مهارتی در مصاحبه شغلی قابل ارزیابی باشد؟ با چه پرسش‌هایی می‌توانیم از مصاحبه‌شونده بخواهیم درباره تجربه تصمیم گیری های گذشته‌اش صحبت کند؟ موارد بالا، نمونه‌هایی از پرسش‌هایی

همه‌ی ما داستان ارشمیدس و آن فریادهای «یافتم! یافتم!» را شنیده‌ایم و می‌دانیم؛ اما بعید است کسی کلید حل مسئله را خوش‌یُمن بودن حمام ارشمیدس جستجو کند. داستان‌هایی از این جنس، کم نیستند و چه‌بسا شما هم، نمونه‌هایی از آن‌ را در زندگی خود تجربه کرده باشید: مسئله‌ای که مدت‌ها حل نمی‌شود و ناگهان در