Menu
نویسنده مطلب : یاور مشیرفر

مطلب مورد بحث:

جملاتی از کتاب ما ایرانیان | دکتر مقصود فراستخواه


از اظهار لطف شما متشکرم.

 

اساسا مسئله توسعه در قلمروی «سیستم‌های پیچیده» جاری است. نه سر و نه انتهایی برایش وجود دارد و دقیقا نمی‌توان گفت از کجا شروع و به کجا باید ختم شود.

بنابراین لطفا در نظر بگیرید که راهکار دادن برای یک سیستم پیچیده که پدیده‌‌های بی‌شمار بسیاری در فرآیندهای نقش حیاتی دارند، اگر غیرممکن هم نباشد، بسیار سخت است.

آن‌چه می‌نویسم صرفا تجربه‌نگاری و فاقد ارزش علمی و راهکاری است و خواهشمندم صرفا به عنوان «نظر شخصی» به آن بنگرید.

 

راهکار توسعه در «تربیت نسل آینده» است. در تربیت نسل توسعه‌خواه. آن‌هم از ۰ تا ۶ سالگی و البته دانستن و تضمین این‌ نکته که «مدارس» ما هم بلدند «تربیت توسعه‌خواهی» که از خانه آغاز شده‌است را ادامه دهند و شخص را «توسعه‌خواه» بار بیاورند.

در صورتی که فرآیند آموزش از سنین بسیار پایین در انسان‌ها آغاز شود، امید می‌رود که پس از طی چهار نسل (چه هم‌اکنون افرادی با چهار نسل فاصله از ما در مسند تصمیم‌گیری حضور دارند) تفکر توسعه‌خواهی بتواند افکار، رفتار، تصمیم‌گیری‌ها، الگوسازی‌ها، تعریف‌های ما از جهان و جهان‌بینی‌مان را دگرگون و در نهایت به سمت پویایی سیستم و نوسازی درونی سیستم گام بردارد و به «رشد» برسد.

پس از طی رشد، ممکن است نسل بعدی بتواند «توسعه» را فراتر از آن‌چه ما از «پیشرفت» درک می‌کنیم و می‌فهیم درک کند و بفهمد.

و البته بهتر می‌بینم حتما روی این لینک‌ها کلیک کنید و تا انتها بخوانید. پاسخی که می‌بینید شاید خیلی بهتر از آنچه من نوشتم خواهد بود.

 

پیوند اول

پیوند دوم 

با مهر

یاور