Menu
نویسنده مطلب : مهدی چابک

مطلب مورد بحث:

گرفتار کدامیک هستید: مشکل سیستمی یا مشکل در سیستم؟


یکی از دولت ها در یک بازه ی زمانی ای در خصوص افزایش مقالات فشار زیادی وارد دانشگاه ها می کرد تا بتونه امار مقالات رو افزایش بده و رتبه ی کشور رو در دنیا ببره بالا. این از لحاظ کمی هم تاثیر خودش رو گذاشت. دولت برای پژوهش بودجه های هنگفتی خرج کرد و امار چاپ مقالات و کتب هم افزایش پیدا کرد. البته همه ی دنیا برای پژوهش هزینه می کنند اما این هزینه بیشتر جنبه ی اماری داشت و کیفیت رو داشت رو به روز کم تر هم می کرد.

بودجه های دانشگاه ها افزایش پیدا می کرد و بسیاری هم فرصت رو مغتنم شمردن تا از این پول شیرین بهره مند بشن! پژوهش ها و مقالات از لحاظ کمی نجومی شد. تعداد دانشگاه ها و موسسات اموزشی به حالت انفجاری رسید. حالا هر کسی با کمترین تلاشی میتونست چندتا مقاله داشته باشه. بعد از مدتی مسئولین به خودشون اومدن که افزایش بودجه ها و افزایش امار نه تنها تاثیر مثبتی در واقعیت و جامعه و اقتصاد نداره بلکه موجب شده سرقت علمی و رزومه سازی های فیک افزایش پیدا کنه. موسسات بسیاری مثل قارچ سبز شدن که برای شما مقاله می نویسند و چاپ می کنند .به جای اینکه دولت به دنبال سرمایه گذاری در پژوهش های مهم و کاربردی باشه که  جامعه از نتایج اون منتفع بشه اما صرفا منجر به امار و اعدادی شد که اتفاقا بعدها هم در مجامع بین المللی زیاد جدی گرفته نمیشد. از طرف دیگه کسانی که با این رویه مدرک گرفته بودند یا به اصطلاح مقاله ای و پژوهشی انجام داده بودند سطح توقشون در جامعه افزایش پیدا کرد. هم دولت ناراضی بود و هم جمع کثیری از دانش اموختگان 
این به نظر من به دسته ی سوم پیتر سنگه نزدیک تر هست که دولت سعی کرد با افزایش بودجه ی پژوهشی جایگاه علمی رو ببره بالا اما بعد از مدتی گرفتن بودجه و افزایش امار خودش هدف شد و سیستم اموزشی رو وارد یک چرخه ی معیوب کرد که حالا حالا کنترل و اصلاح اون کار داره.