Menu
نویسنده مطلب : نرگس

مطلب مورد بحث:

اتیکت هدیه دادن و هدیه گرفتن


خوب متاسفانه باید بگم من معمولا دوس دارم پول هدیه بگیرم ،چون از گرفتن هدیه ایی که دوس نداشته باشم هم ناراحت میشم و حتی این ناراحتی رو نمیتونم مخفی کنم و این ناراحتی وقتی بیشتر میشه که میدونم پول زیادی بابت چیزی خرج شده که من دوس ندارم!

برای همین خونواده م معمولا هدیه رو نقدی حساب میکنن یا حتی گاهی خودم اعلام میکنم همچین چیزی میخوام یا خودشون ازم میخوان لیست کتاب هایی که میخوام بخرم رو ببینن.

آدم هایی که باهاشون در ارتباطم و براشون هدیه میگیرم خیلی زیاد نیستن وآدم های محدودی هستن اما همه میدونن که من از اینکه کسی برای خونه م هدیه ایی بخره دوس ندارم ،مدام یاد روزهایی می افتم که برای خونه ی جدید مادرم هدیه هایی آورده میشد که هیچ به وسیله ها و سلیقه ی مادرم ربطی نداشت و بیشتر سلیقه ی کسی بود که خریده بود و مادر گاهی مجبور میشد تا مدت ها ساعتی که دوست نداشت و به وسیله های خونه نمیومد رو تحمل کنه همونطور که تو کامنت هایی که اینجا دیدم از اینکه تو خونه ی طرف هدیه شون رو ببینن خوششون میا! 

اولین تولد بعد از نامزدیم دقیقا سه چمدون لباس و هدیه برام از انگلیس آورده بودن و بین همه ی اون ها یه کتاب کوچیک  بهترین هدیه بود که حتی تا به امروز گرفتم! برام قسمت مالی هدیه اصلا مهم نیست و حتی معمولا با هدیه های کوچیکتر حتی یه شاخه گل بیشتر خوشحال شدم و واکنش ذوق زدگی بیشتری داشتم …به عنوان یه کتابخون هم باید بگم دوست ندارم کتاب هدیه بگیرم غیر از اینکه بالاتر گفتم جزو کتاب هایی باشه که تو لیست خرید خودمه.

برای هدیه دادن به مناسبت ها اهمیت نمیدم معمولا هرچندوقت یه بار برای آدم هایی که دوس دارم چیزهایی که دوس دارن رو میخرم یا حتی وسیله ی مراقبت پوست و کرم و ماسک هایی که میدونم مناسب پوست طرف مقابل هست و به این مراقبت ها و روتین های پوستی علاقه داره .