Menu
نویسنده مطلب : مهدی کیخا

مطلب مورد بحث:

ماجرای شام دُنگی


به نظر من اتفاقا این که فرمودید رفتن و پشت گوششون رو نگاه نکردن مزیت دیگری برای روش سوم محسوب میشه
چون رفقای واقعی رو میشه شناخت و میدونی که به خاطر تو چقدر درد رو میتونه تحمل کنه و حاضره چقدر لذت بهت ببخشه

اگه نتونی چنین افرادی رو با دادن یک شام حداکثر ۳۰۰هزار تومانی بشناسی ممکنه فردا کلاه بزرگتری سرت بره و ضربه بدتری بخوری

ضمنا واسه خداحافظی هم میشه حسابش کرد واسه تو لذت دعوت کردن مونده واسه همیشه و واسه اون عذاب فرارکردن

حالا باتوجه به بحث‌های دیگه متمم کدومش برگشت‌پذیره و کدومش برگشت‌ناپذیر؟