Menu
نویسنده مطلب : سکینه شفیعی نژاد

مطلب مورد بحث:

تجربه شادی و گاوداری زندگی


یکی از موارد اتلاف که برایم مشغله ذهنی بوجود آورده  و نمی گذارد از زندگی لذت ببرم،  داشتن همزمان چند کار نیمه تمام است که باید آنها را به پایان برسانم. مدت یک ماهی است که درگیر بیماری یکی از والدینم هستم. این موضوع باعث شده که کارهای نیمه تمام زیادی داشته باشم، از جمله به تعویق انداختن پاسخ تمرینهای متمم .
بنظرم برای کارایی بیشتر فرآیند شادمانی، باید اول شرایط موجودم را بپذیرم و بعد بدون عجله و نگرانی،با صبر و حوصله، یکی پس از دیگری به امور ناتمامم رسیدگی کنم. هرچند رعایت این موارد، برایم کار سهل و آسانی نیست.
از دیگر مواردی که برای اتلاف، می توان اشاره کرد، نداشتن هدف مشخص، تردید و دو دلی، مشکلات مالی، شغلی، عاطفی است.
 
 پی نوشت: امروز که بعد از یک ماه توانستم به پیاده روی بروم، بی خیال کفش و لباسم شدم و بطور غیر معمول از مسیر بایر و خاکی به پیاده روی پرداختم. برایم خیلی جالب بود، زمینی که فکر می کردم باید خیلی سفت و سخت باشد بسیار نرم بود، با دقت بیشتر روی این موضوع متوجه شدم که نرمی کپه های کوچک خاک، به خاطر گیاهان و علفهایی است که می خواهند سر از خاک بیرون بیاورند. نشستم و با کمی کنار زدن خاک، گیاهان سرخ و سبز رنگ زیبایی را دیدم که پس از چندین ماه صبوری زیر خاک، با امید فرا رسیدن بهار و به شوق روییدن، چگونه زمین سخت و سرد را شکافته بودند و برای رسیدن به بالندگی، با شادابی و شادمانی هر چه تمامتر می خواستند خود نمایی کنند.
با خودم گفتم حتما امشب برای کارگاه زندگی شاد می نویسم که صبر و امید دو موضوعی هستند که به فرآیند شادمانی کمک فراوانی می کنند و ما می توانیم با تکیه بر آنها با شادمانی بیشتری از گذر گاههای سخت زندگی عبور کنیم و به بالندگی برسیم.