Menu
نویسنده مطلب : محمد نصیری

مطلب مورد بحث:

سریع‌تر رفتن، الزاماً ما را زودتر به هدف و مقصد نمی‌رساند


یه مثال واقعی در کار ما ( رستوران بیرون بر )

یکی از پرسنل هر صبح وظیفه داره که نون هایی که نونوایی میاره به ۸ قسمت تقسیم کنه و ببره و هر ۳ قسمت رو داخل سلفون قراربده و بسته بندی که موقع نهار بسته بندی کن راحت بتونه استفاده کنه.

برای اینکه حجم زیادی نون هست و زمان گیر عموما یک نفر با چاقو آشپزخانه شروع به بریدن نان میکرد و بعد از مدتی باید چاقو رو تیز میکرد و به کارش ادامه میداد و نفر دوم که یکی از پیک ها بود شروع به بسته بندی نان میکرد که بتونن به موقع کارو تموم کنن و سرعت خوبی داشته باشن.

تا اینکه یکی از پرسنل جدیدالورود به مجموعه یک روز به جای چاقو همراه خودش موکت بر آورده بود و با اون شروع به بریدن نان در زمانی بسیار بسیار کمتر کردو  بلافاصله هم شروع به بسته بندی کرد و برای اینکه بتونه سلفون رو سریعتر باز کنه سلفون ها رونیم ساعت قبل از بسته بندی روی یکی از میزهای گرم قرار میده و هنگام بسته بندی دیگه مشکلی با بازو بسته کردن درب سلفون ها نداره و الان یک نفر در زمانی بسیار بسیار کمتر از کار اون دو نفر داره کار بسته بندی کردن نون ها رو انجام میده.