Menu
نویسنده مطلب : عبدالهادی رئیسی

مطلب مورد بحث:

خطای درک نادرست دامنه ارزیابی و مقیاس مسئله


سلام

۱- در نظر بگیرید که مدیر مالی شرکتی و مدیر عامل در جلسه ای برای مدیران بخش های مختلف توضیح می دهند که در ۶ ماهه اول امسال متوسط هزینه های جاری و هزینه های منجر به سرمایه گذاری برای بخش های مختلف ۳۰ درصد بیشتر از بودجه مصوب سال  می باشد و هدف مدیر عامل درخواست از مدیران مختلف جهت انجام اقدام هایی است که کنترل بیشتری بر روی هزینه ها در ۶ ماهه دوم داشته باشند در غیر این صورت با توجه به آنکه فروش برنامه ریزی شده محقق نخواهد شد با کمبود ۵۰ درصدی در منابع مواجه خواهند شد. در چنین شرایطی مدیر فروش در اقدامی ضربتی پورسانت کارشناسان رو قطع می کنه و مدیر کارخانه اضافه کار پرسنل عادی و شیفت رو حذف می کنه و مدیر تحقیق و توسعه دست از برنامه های آتی خودش بر می داره غافل از اینکه ممکنه این تصمیم ها خسارت جبران ناپذیری به مجموعه وارد کنه…

– تصور کنید در رسانه ها اعلام می شه “کیسه های نایلونی که ما از میوه فروشی ها و سوپرمارکت ها می گیریم ۴۰۰ سال زمان می بره تا تجزیه بشه بنابراین سعی کنید کمتر از این کیسه ها استفاده کنید و در صورت استفاده زباله ها تون رو تفکیک کنید که بازیافت اونها ساده تر انجام بشه.” پیش بینی می شه اقدامی که شهروندان با این خبر انجام می دن در نهایت در کوتاه مدت دردی رو دوا نمی کنه و شاید درصد کمی از مردم تاثیر پذیری مثبت از این خبر داشته باشند.

۲- بنظر نمی رسه که این خطای شناختی همیشه نا مطلوب باشه. در حوزه سلامت و بهداشت و یا محیط زیست که هر کدوم از ما مسئولیت محدودی داریم تاثیرگذاری حداقلی می تونه در دراز مدت اثر مطلوبی بگذاره، اما زمانی که خطای شناختی دامنه تاثیر گذاری گسترده ای داره می تونه اثرهای مخرب جبران ناپذیری داشته باشه. به عنوان مثال وقتی گفته می شه یک خودروی تولید داخل در هر کیلومتر طی مسافت، حدود ۱۰ گرم ذرات معلق تولید می کنه و استاندارد اون ۰٫۱ گرم هستش می شه تصور کرد چه خسارت جبران ناپذیری داره وارد می شه.