Menu
نویسنده مطلب : جواد بشیرپور

مطلب مورد بحث:

اثر آیکیا | دلبستگی به آن‌چه خود ساخته‌ایم


سلام

چند سالی توی شرکتی کار می کردم که در یک ساختمان دو طبقه با حدود ۸ اتاق قرار داشت و زیر زمینی که بعنوان انبار ازش استفاده میشد. بعدها با تلاش پرسنل زحمتکشی که داشتیم وارد یه ساختمان بزرگتر ۴ طبقه شدیم و بعد از اون هم به یه سوله بزرگ که ساختمان اداری و مرکزتماس مستقل داشت نقل مکان کردیم. در تمام این مدت تقریبا تمام کارهای مربوط به این سیستم توسط پرسنل انجام میشد. رنگ زدن ساختمان جدید و کابل کشی و غیره، حتی زمان جابجایی به محل های جدید اثاث کشی رو هم خودمون انجام میدادیم. وقتی که به دلایل شخصی میخواستم از اون مجموعه جدا بشم واقعا کار خیلی سختی بود و شاید تصمیمی که امکانش بود در مدت زمان کوتاه تری گرفته بشه و اجرایی بشه خیلی بیشتر وقت برد، چون واقعا اون مجموعه رو از خودم میدونستم. دوستانی که بیشتر از من زحمت کشیده بودن با داشتن پیشنهادهای بهتر کاری حاضر به ترک شرکت نبودن من تجربه ایکیا که بنظرم بی شباهت به کتاب پوست در بازی نسیم طالب هم نیست رو در اون شرایط تجربه کردم

سپاس از شما