Menu
نویسنده مطلب : مهدی چابک

مطلب مورد بحث:

چه کسی مقصر است؟


خیلی از ما به یاد داریم که مقصر بسیاری از مشکلاتی که در کودکی به وجود میومد این ما بودیم که از طرف پدر یا مادر یا افراد بزرگسال مورد بازخواست قرار میگرفتیم. حتی اگر مشکل بزرگ بود و تقصیر کودک نبود باز هم نبایستی پدر یا مادر یا افراد بزرگ تر مقصر شناخته می شدندچون سیستم اینطوری تعریف شده بود و هست که حق با سرپرست است یا کسی که از تو بزرگ تر است یا قدرت بیشتری دارد یا هر چیزی.

حالا فرض کنیم این کودک و کودکان بزرگ میشن. در ناخوداگاه اونها ثبت شده که به دنبال دیواری کوتاه تر از خودشون بگردن وگرنه قبول مشکل باعث میشه از اونها در سیستم به فرد بی عرضه شناخته بشه. جامعه هم اینطوری دوست داره که حق رو به کسانی بده که با مظلوم نمایی بار رو از دوش خودشون بردارن و بزارن روی دوش کسی که بخاطر شخصیت بالا یا شاید ترس به دنبال دفاع از خودش نباشه یا اگر هم باشه قدرت کم تری برای شنیده شدن حرفش داشته باشه.

از قدیم هم گفته اند که دیواری کوتاه تر از حاشا نیست! اینکه انگشت نقد به سمت خودمون در وهله ی اول نباشه بسیاری رذیلت های دیگه هم در جامعه گسترش پیدا می کنه. دروغ، ظلم، زورگویی، من دزدی میکنم چون رییسم دزدی میکنه یا چون سیستم فاسده. تقلب ، و حتی ریا هم بخاطر لاپوشانی مشکلات فرد هست .

گران فروشی میکنم چون همه گران فروشند، دروغ میگم چون همه دروغ میگن و خداروشکر! ماها از این مثال ها در جامعه ی خودمون کم نداریم. گرچه من هم ناخوداگاه خیلی از این چیزا در ذهنم مونده و نیاز به تلاش بیشتری داره نسبت به کودکی، تا اصلاح بشه.