Menu
نویسنده مطلب : زهرا وفائیان

مطلب مورد بحث:

زبان بدن در فضاهای محدود: بی توجهی مودبانه یا بی توجهی مدنی


دوستان متممی سلام

به نظر من بی توجهی مدنی جز آن دسته از آداب زبان بدن است که ممکن است بعدها بسیار پرهزینه باشد. می گویم پر هزینه چون شخصا فکر میکنم برداشت درستی از آن در فرهنگ کنونی ما وجود ندارد.

ما در جامعه ای زندگی می کنیم که مردم حاضرند خودشان و دیگران را با ایستادن روبروی هم در آسانسورها معذب کنند اما حاضر نیستند به هم پشت کنند ! با این حساب احتمالا آدابی مانند ” بی توجهی مودبانه ” به احتمال زیاد برای اکثریت افرادی که با آن مواجهه می شوند بصورت منفی سوء برداشت خواهد شد.

این موضوع حتی در تماس های تلفنی ما و تفاوت آن با مکالمه های دیگر کشور های اروپایی و امریکایی نیز مشهود است. آنطور که من برداشت کرده ام آنها در اغلب موارد تمام گفتگوی تلفنی شان را متمرکز بر موضوع می کنند و اکثر مکالماتشان بدون سلام یا خداحافظی مشخصی شروع می شود و پایان می پذیرد.

در حالیکه ما اگر بتوانیم موضوع  مورد گفتگو را در دو دقیقه مطرح کنیم ؛ حدودا دو برابر آن زمان را در حال احوالپرسی از خودش ، خانواده اش و اقوام دور و نزدیکش هستیم و در نهایت با یاعلی ، دست حق نگهدارت ، مواظب خودت باش ، می بوسمت و بزودی می بینمت و…  مکالمه را تمام می کنیم.

شخصا در موقعیت هایی که به هر دلیل امکان ” حداقل سلامی” از طرف من وجود نداشته است ( برای مثال استادم در حال گفتگو با شخص دیگری بوده و نخواسته ام صحبت ایشان را قطع کنم ) حداقل ارتباط را برقرار کرده ام ؛ یعنی زمانی که به استادم نزدیک شده ام از سرعت حرکتم کم کرده ام ، لبخندی زده ام و سری به نشانه ادب تکان داده ام تا تاثیر منفی جوی بدون گفتگو ؛ در گفتگوهای بعدی ما وجود نداشته باشد.  

در مجموع فکر میکنم برای فرهنگی که این چنین به بسط دادن مکالمات علاقمند است زبان بدنی مانند بی توجهی از هر نوعش حتی مودبانه هم خوشایند نباشد.

یا علی
دست حق نگهدارتان : )