Menu
نویسنده مطلب : عبداله ایپکچی

مطلب مورد بحث:

تجربه‌ی مرز توانمندی‌ها (میهالی چیک سنت میهالی)


سلام دوستان، خسته نباشید.

در ابتدا می خواستم به معنی کلمه Flow توجه کنیم ،جریان ، روند و فعل جریان داشتن را می رساند.

من با دیدی که دوستمان آقای سید حمید صدر هاشمی نقل کرده اند مخالفم ، ایشان به رنج مقدس  اشاره کرده اند. اجازه بدهید مثالی بزنم. مادری را تصور کنید که همچون اکثریت مادران کشورمان زندگی خودش را فدای زندگی خانواده و فرزندانش می کند شیره جانش را نثار راه زندگی فرزندانش می کند ودر لحظه لحظه  زندگی اش ،قلب اش برای و به خاطر فرزندانش می تپد.بارها دیده ایم وقتی فرزندان از آب و گل در می آیند و در زندگی شان به موفقیت هایی می رسند و به راه خود می روند مادران به نوعی دچار افسردگی می شوند . من نمی خواهم به علل این افسردگی بپردازم ، اما می خواهم بگویم اگر ما یاد بگیریم  از لحظه لحظه زندگی مان حتی در سخت ترین شرایط لذت ببریم آنگاه توشه بزرگی از لذت خواهیم داشت که حداقل منفعت اش این است که در آینده مانع افسردگی مان بشود. وقتی که یاد بگیریم که تا خودمان را دوست نداشته باشیم عمیقا نخواهیم توانست دیگران را دوست داشته باشیم. وقتی مادری به فکر دندان خود نیست و دردش را سال ها به روش های گوناگون می پوشاند تا به فرزندش و همسرش بهتر رسیدگی کند،مادری که به نظر من خودش را دوست ندارد.وقتی که تمامی وقت اش را صرف درس خواندن با فرزندش می کند و در نتیجه فراغتی برای رسیدگی به خودش ندارد، کتابی خواندن و به کار دل خودش رسیدگی کردن ،خودش را دوست ندارد. به نظرم این مادر عمیقا و سیستماتیک به فرزندش عشق نمی ورزد ! چرا؟

به خاطر اینکه فرزندان و همسرش در آینده ، مادری سالم و همسری سالم را لازم دارند،کسی که بتوانند با او به صورت دوجانبه همواره داد و ستد عشق را ادامه دهند.

باید از مسیر زندگی و راهی که طی می کنیم لذت ببریم ،فقط تنها به مقصد فکر نکنیم بلکه به مسیر هم توجه داشته باشیم و به خودمان هم توجه کنیم. زندگی مسابقه دو نیست.چه خوب که در سختی گذراندن راه زندگی یاد بگیریم به زیبایی های آن هم توجه کنیم و اگر زیبایی در آن نمی یابیم مسیرمان را کج کنیم و مسیری زیبا انتخاب کنیم،نگران دیر رسیدن نباشیم! نگران این باشیم که وقتی که رسیدیم نه چشمی برای دیدن زیبایی و نه چیز زیبایی برای دیدن نداشته باشیم.

اگر زندگی مان را به عنوان مسیری جاری ببینیم و در آن راه آهسته و پیوسته حرکت کنیم خواهیم توانست به خود و دیگران یاری برسانیم.