Menu
نویسنده مطلب : ناهید عبدی

مطلب مورد بحث:

درباره اعتراف به اشتباهات


شاید یکی از بهترین شکل‌های اعتراف به اشتباهات گذشته، انجام دادن کاری متفاوت از قبل و علنی کردن این کار باشه.
الزاماً قرار نیست برای اعتراف به اشتباهات گذشته از خودمون یا بقیه عذرخواهی کنیم، بیانیۀ تغییر کردن صادر کنیم یا متعهد به انجام کاری متفاوت بشیم.
چون اشتباه کردن جزئی از فرآیند تغییره و برای هرکسی به تکرار پیش میاد.
انجام دادن کاری متفاوت از قبل و قرار دادن اون کار در معرض دید دیگران خودش پیامی از اعتراف به اشتباهات گذشته رو می‌تونه داشته باشه. اما به نظرم این کار در قیاس با اعترافِ صرف، دو مزیت داره:

·        یکی اینکه نشون میده من فقط به اعتراف کردن بسنده نکردم و برای جبران اشتباه هم اقدامی انجام دادم.
 
·        و اینکه من شهامت این رو دارم که اعلام کنم حرف‌های گذشتۀ خودم رو هم می‌تونم قبول نداشته باشم. چون در مسیر یادگیری هستم و چیزی رو که یاد گرفتم در قالب یه کار جدید مجدد می‌تونم عرضه کنم.
 
با توجه به قسمت دوم جمله فکر می‌کنم چه با اعتراف به اشتباهاتی که در گذشته انجام دادیم چه بدون اون‌ها، این اشتباهات همچنان بخشی از هویت ما هستند. شاید منظور از «هویت» در این جمله بیشتر نمود بیرونی کارهایی باشه که انجام میدیم و مسیری باشه که این اشتباهات ما رو در اون‌ها قرار میده. اما اگر منظور از هویت ساختار ذهنی و نوع نگاهمون به دنیا باشه، اتفاقاً اعتراف به اشتباهات می‌تونه بخش بزرگ‌تری از هویت ما رو تحت تأثیر قرار بده و شکل‌گیری هویت تازه‌مون رو بیشتر از قبل متمرکز بر آموخته‌هایی کنه از اون اشتباه به دست آوردیم.

یعنی به‌نوعی سازۀ هویت جدید ما بعد از اعتراف به اشتباه، بیشتر تحت تأثیر اون اشتباه قرار می‌گیره و باعث میشه رفتارهایی که بروز می‌دیم با محوریت جبران اون مشکلِ به‌خصوص، متوجه‌تر، جبران‌کننده‌تر و هوشمندانه‌تر از قبل باشه.

 
برخی از سوالهای متداول درباره متمم
متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟