Menu
نویسنده مطلب : سارا عشقی

مطلب مورد بحث:

راه‌اندازی سیستم اعتبار اجتماعی در چین


مورد مهمی که در این درس مطرح نشده ، این است که بعد از امتیازدهی و قابل رویت کردن امتیازها برای افراد، قدم بعدی چیست؟ تشویق ها چگونه و از چه جنسی است یا تنبیه همینطور. تحلیل من بعنوان سیاست گذار میتونه همین سوال باشه.
شاید اگر جزای خوب یا بد این سیستم توصیف شده بود ، راحت تر میتوانستم با این طرح موافقت یا مخالفت کنم . طبق تعریف سیستمها میخوام بدونم نقطه کلیدی این سیستم دقیقا چه کسانی هستند ؟
در ضمن رفتارهای اجتماعی و اقتصادی انسانها خیلی زیاد است و با وضعیت روانی آنها در موقعیت های خاص ارتباط مستقیمی دارد و در این مواقع تشخیص امتیاز دهی صحیح به رفتاری خاص با شاخصهای ساده امکان پذیر نیست .
شاید چنین طرح ها و سیستمهایی در گروههای کوچک و با تعریف ها و اهداف یکسان مناسب به نظر برسد( که البته در برخی موفق هم نبوده)؛ برای نمونه در خیلی از اداره ها سیستم حضور و غیاب از دستی به دیجیتالی از مدل کارتی تا نوع اثر انگشت تغییر یافته است. اگر چه یکی از اهداف آن شاید مقابله با سوء استفاده بعضی ها بوده، اما متاسفانه تاثیری در این هدف نداشته . در هر وضعیتی عده ای همچنان به روشهای مختلف از آن سوءاستفاده می کنند . گاهی حتی به جای مرخصی ساعتی از ماموریت اداری و با هماهنگی مسئولی استفاده می نمایند، که به خاطر جایگاه یا … فرد مسئول و یا دلایل دیگر قابل پیگیری هم نیست. یه جورایی مصونیت هایی نانوشته ای را برای خودشون تعریف میکنند؛ در سیستم مذکور هم چنین اتفاقاتی دور از انتظار نخواهد بود.
مثالی دیگر استفاده از امارهای دروغ در تصمیم گیریها در سطوح مختلف جامعه است. با اینکه علم آمار روش نسبتا مناسبی برای پیش بینی ها و تصمیم گیریهای است ؛ ولی امکان سوء استفاده از آن هم همیشه بوده و هست و امیدوارم کمتر باشد. 
یکی از نمونه های موفق که در این اواخر خواندم، در کشور ایسلند بوده که به نظرم این گونه طرح ها موثر تر هستند.
 
عنوان خبری این طرح : ایسلند چطور جوانانش را از الکل و مواد مخدر نجات داد؟