Menu
نویسنده مطلب : علیرضا محمدی

مطلب مورد بحث:

شاخص‌ها هم کهنه می‌شوند و نیاز به بازنگری دارند


در سازمان ما که یک مجتمع تولیدی متوسط است  از بدو ورودم به شرکت متوجه شدم مدیریت ارشد یک شاخص دارد که خیلی به ان به عنوان یک شاخص که گوی میزان و سطح عملکرد را نزد مدیریت عامل نشان می دهد یاد می کند و آن بر می گردد به یک ماشینی که فراوانی ان در شرکت یکی بود و مدل با ظرفیت مشابه ای نداشت ضمن اینکه قالب های خاصی نیز فقط با این پرس قابلیت تولید داشتند  . چیزی که پیگیری می شد نگرانی بابت خواب این ماشین بود که خواب را از آقایون می گرفت  به دیگر لغت  متوجه شدم مدیریت دچار یک سندرم کارای شده است

ا. تغییر شاخص از  بازده به معنی نسبت تولید انجام شده به ظرفیتی که ماشین برای آن طراحی شده به شاخص موثر تر مانند کارای برای آن شرکت یعنی نسبت میزان تولید انجام شده به میزان تولید برنامه شده و البته محاسبه شاخص اثر بخشی کلی تجهیزات سعی کردم مدیریت را از این سندرم دور کنم  البته ذکر این نکته که با شاخص OEE حتی میزان و سطح  تبدیل سفارش بلقوه به بالفعل فروش را نشان می دهد چیزی که در ابتدا به اشتباه عملکرد مدیریت تولید و کارخانه را با آن می سنجیدند

یا تعیین و هدف گذاری و ملزم کردن واحد تعمیرات و فنی به محاسبه مدت زمان فاصله دو خرابی متوالی را که به خودی خود نه بالا بودن

آن قابل تمجید بود و اصلا برای  این شاخص که اصطلاحا MTBF خونده می شود نمی توانند هدف و عدد قابل استنادی را ارایه کرد  لذا به همکاران پیشنهاد دادم از این محاسبه در تعیین توزیع احتمالی و عمر دستگاه  که خود آن برای محاسبه قابلیت اطمینان ماشین است استفاده کنند