Menu
نویسنده مطلب : علیرضا محمدی

مطلب مورد بحث:

پروژه پایانی درس تصمیم گیری


صورت مسئله: در حالی که ۵ سالی بود به عنوان مدیر دپارتمان مهندسی صنایع در یک شرکت تولیدی خصوصی و معتبر منطقه ای مشغول به کار بودم و از شیوه و ماهیت شغل خودم لذت می بردم به صورت تصادفی و بدون برنامه ریزی قبلی و یا بدون انگیزه خاصی در آزمون استخدامی اداره دارای و مالیات با کسب رتبه اول به زعم داوران و نمایندگان مربوطه قبول شدم و حالا قرار بود بین ترک کار ورفتن به سمت یک شغل دولتی معتبر تصمیم بگیرم  .

حل تمرین و اجرای سناریو : بر میگردیم به تیر ماه ۱۳۸۶

فرشید عزیز – دوست خوب من فراموش نکن که داشتن افق زمانی بلند از مشخصه های انسان های  مجهز به تفکر سیستمی است . به این مسئله که امروز با رفتن به سمت شغل دولتی و شروع کار از مرحله کارشناسی اعتبار و در آمد خود را از دست می دهی نگاه مکن  . اینکه تصمیم درست برای تو چه چیزی باشد به معیار ها یا بهتر بگویم به مخرج مشترک معیار های ذهنی و تجربی تو بر می گردد

به این مسئله دقت کن که به هر حال بخش خصوصی در این اقتصاد بیمار و رانتی دستخوش تغییرات در آمدی و تصمیم های ناگهانی است که به شغل تو و درآمد تو آسیب جدی یحتمل خواهد زد .اینکه دوست داری مسیر شغلی خود را چطور ترسم کنی اینکه دوست داری کارمند باقی بمانی یا به یک خویش فرما تبدیل شوی در انتخاب این تصمیم مهم است . از اینکه حقوق و درآمد شما به نصف تقلیل یابد نترس  ترس از دست دادن پانصد هزار تومان اگر به دنبال ثبات و روال منطقی پیشرفت در سلسله مراتب سازمانی هستی ترس کاذبی است  لذا به آینده پیش روی خود نگاه کن و برای ۱۰ سال بعد خود برنامه ریزی کن

دقت کن نسبت به  انتخاب تصمیم خود بر اساس صحبت های صاحب کار و سرمایه خود احساسی نشوی و تصمیم خود را با توجه به صورت مسئله انجام دهی  فراموش نکن که در دوران بحران و رکود کسب و کار در یک شرکت خصوصی خیلی از وعده های قبلی  به یاد آورده نخواهد شد  اینکه با رفتن شما از شرکت مدیر شما دچار چالش جدی شود حتی در کوتاه مدت مسئله تو نیست یا لااقل فقط مسئله تو نیست لذا اگر معیارت ثبات و امنیت در آمدی است ترس از دست دادن یا کم رنگ شدن تجربه های ۵ ساله تو را به دره فلاکت اقتصادی شاید گرفتار کند  فراموش نکن عموم ما انسان ها عادت داریم ابعاد یک مسئله را به اندازه فهم و تخصص خود کوچک کنیم

لطفا در هنگام مشورت از دیگران به این مسئله دقت کن و نگاه همه جانبه ای به کار خود داشته باش  و همه اینها بر می گردد به اینکه سلسله معیار های تو چه می تواند باشد

شرمندگی حاصل از ترک شغل چیزی نیست که به خاطر آن آینده خانواده خود را به خطر اندازی و به چالش بکشی

(تصمیم من در آن سال ادامه فعالیت به شرط افزایش حقوق بود که عملیاتی شد و من در همان شرکت  کارم را ادامه دادم و از این تصمیم خود سخت پشیمان هستم  )