Menu
نویسنده مطلب : ابراهیم صیادی

مطلب مورد بحث:

هیچکس حق ندارد وارد شود


موشهای خبرنگار: اینروزها خبرنگارها و خبرگزاریها فقط کار “ثبت وقایع”  رو انجام می دن.  این ثبت تمام شد دنبال ثبت دیگه. بدون کوچکترین ایجاد و حتی انگیزه تغییری و خلق پرسشی. انگار خیلی وقت که یادشون رو رفته وظیفه شون چی بوده.

اثر انگشت سیاه : در تمام جوامعی توسط انسانها اداره می شه اگر فقط یکبار خواسته یا ناخواسته کاری رو انجام بدی که از نظر دیگران جرم بوده باشه ، تا آخر عمر این هویت سیاه مجرم بودن به دوش کشیده خواهد شد. ( البته بعضی وقتها هم انجام جرم بهت نسبت داده می شه) حتی اگر جریمه اش رو پرداخت کرده باشی و یا به خاطرش مجازات شده باشی. مثلا داشتن عدم سو پیشینه یکی از شرایط اصلی داشتن یک شغل. کسانی که سو پیشینه دارند در تمام عمرشون باید با این مشکل دست و پنجه نرم کنند.  مثلا کسی که یکبار دزدی کرده باشه تا آخر عمرش و حتی بعد از عمرش هم دزد به حساب می آد. ( بعد از مرگش هم به فرزندانش می گن باباتون دزد بود) . نکته ناامید کننده اینکه خیلی از جرمهای بزرگ رو افرادی انجام می دن که سوء پیشینه ندارند و دارای هویت پاک و تمیز و اثر انگشتشون سفید هست و هیچوقت هم گرفتار و مجازات نمی شن.

آدم گرز به دست : شاید در جوامعی مثل کره شمالی،  نه به کس و چیزی اجازه خروج به سمت پیشرفت و تکامل
و بهروزی و نور و روشنایی می دن  و نه اجازه ورود به کس و چیزی که از سمت نور و روشنایی و پیشرفت و تمدن می آد.