Menu
نویسنده مطلب : لیلا یزدانی

مطلب مورد بحث:

در ستایش سکوت | برای تمرین سکوت وقت بگذاریم (ارلینگ کاگه)


اتفاقا امروز توی پیام اختصاصی این جمله رو خوندم :

به من بگو

وقتی چراغها را خاموش می کنی

و نور ماه به درون اتاق تاریکت می تابد چه احساسی داری،

من سن و میزان شادمانی درونی ات را به تو خواهم گفت.

هنری فردریک آمیل ( Henri Frederic Amiel )

شاید سکوت وقتی مفید باشه که باعث خودشناسی بشه , یعنی آدم وقتی ساکته واقعا ساکت باشه و مشغول تفکر . به نظرم این سکوت باید همون حالتی باشه که پیامبر رحمت گفتن که یکساعت تفکر برتر از هفتاد سال عبادته.

بعضی وقتا که من خودم ساکتم ولی توی سرم پر از هیاهو و حرفه. در ظاهر ساکت ولی مدام توی سرم دارم با آدمهای دورو برم حرف می زنم و حتی گاهی باهاشون توی ذهنم درگیرم و دعوا می کنم. ولی بعضی وقتا هم هست که سکوت حتی اگه آدم رو درگیر بکنه از نوع درگیری با خودشه و در حال نقد کردن خودش. احساس می کنم که سکوت و تعمق اگه از نوع خوبش باشه حال آدم رو خوب می کنه و اگه فقط یه جور حرف نزدن باشه حال آدم بعدش بدتر شده . منظورم از حال خوب یا بد هم شاد یا نا شاد شدن نیست. بلکه رسیدن به درک و فهم از خودمه. حتی اگه اندازه یه سر سوزن باشه و حتی اگه در مورد شناخت یه رفتار بد یا یک خصلت بد در وجودم باشه که بفهمم اونو در وجودم دارم و بخوام اونو اصلاح کنم.  من خودم سکوت رو دوست دارم و بخاطر هیاهوی روز شبها که یه کم آرومتره و حداقل صداهای محیط کمتره بهم آرامش می ده.

یاد یه شعر هم افتادم که خیلی سالهای پیش خونده بودم:

سکوت سرشار از ناگفته هاست!

دلتنگی های آدمی را باد ترانه می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
وهر دانه برفی
به اشکی نریخته می ماند .
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است .
از حرکات ناکرده، اعتراف به عشق های نهان
وشگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من

مارگوت بیکل
دکلمه شعر با صدای احمد شاملو