Menu
نویسنده مطلب : محمد

مطلب مورد بحث:

راهکارها را با توجه به محدوده اثر و افق زمانی آنها تحلیل کنید


یکی از جاهایی که «توجه نکردن به محدوده‌ی اثر و افق زمانی» بسیار مشکل‌آفرین می‌شود، تدوین و تصویب قانون در نهاد قانون‌گذاری کشور، یعنی مجلس است.

برای مثال، بدون در نظر گرفتن افق زمانی و محدوده‌ اثر قانون می‌خواهیم مسئله سلامت بیماران را هنگام مراجعه به مراکز درمانی حل کنیم. بی‌آن‌که به محدوده‌ی اثر و افق زمانی تصمیم‌مان فکر کنیم، قانون تأمین سلامت تدوین و تصویب می‌‌کنیم.

بعد می‌بینیم که چون مسئله را همه‌جانبه و با افق بلندمدت نگاه نکرده‌ایم با فشار بودجه شدید ممکن است اساساً نتوانیم همان خدمات معمول را ارائه دهیم و حتی به سبب فشار مالی به سازمان تأمین اجتماعی حتی پرداخت مستمری بازنشستگان به مخاطره بیفتد.

در واقع مسئله‌ای را در جایی به شکل نسبی حل می‌کنیم، بی‌آن‌که توجه کنیم ممکن است حل این مسئله در این زمان و محدوده، چند سال بعد، مسئله‌ای بسیار بزرگ‌تر _ در حد بحران _ در بخش پرداخت مستمری بازنشستگان به وجود بیاورد.

تازه با همین مشکل هم که مواجه می‌شویم، چکار می‌کنیم؟ بدون نگاه و نگرش سیستمی و بدون اطلاع‌رسانی به مردم که صاحبان حق بیمه هستند، خدمات را بتدریج کاهش می‌دهیم. یعنی همان مسئله‌ای که قرار بود در هنگام مراجعه‌کنندگان به مراکز درمانی حل کنیم.

اینجا فقدان تفکر سیستمی عملاً مسئله را حل کرد، مسئله‌ای بزرگ‌تر به وجود آورد، دیگر این‌که اعتماد بیمه‌شوندگان را از بین برد، و نهایتاً‌ به بدترین شکل ممکن از طرح‌مان عقب‌نشینی کردیم.

برای حل مسئله لازم نیست با عجله تصمیم بگیریم و خود را پهلوان عرصه حل مسائل بدانیم. این همان درس اصلی اندیشه نظام‌مند نگاه کردن است.