Menu
نویسنده مطلب : امیر

مطلب مورد بحث:

مدل مفید، نه مدل درست؛ مسئله‌ی مدل سازی این است


سیاسی: سیاست کلا چیز کثیفی است. در هرجار دنیا همین طور است. سیاسیون در لایه ای زندگی می کنند که درک رفتارشان و طرز فکرشان و نگاهشان به مردم جامعه و جهان برای من قابل هضم و فهم نیست و البته فک می کنم  برای آنها هم همین طور باشد، منتها برعکس.

اجتماعی: انسان های خوب و بد در هر جامعه ای و با هر فرهنگی وجود دارد. درسته که در بعضی جوامع با توجه به نوع فرهنگ آنها این مسئله کمتر یا بیشتر به چشم میاد ولی در نهایت این خود ما هستیم که کیفیت افراد اطرافمان را تعریف میکنیم. احترام به حقوق شهروندی همه انسان ها یه اصله.

اقتصادی: تعریف سیاست های کلان اقتصادی از دست ما خارجه. هر کس میتونه به هر چی تو زندگی که میخاد برسه فقط به شرطی که از قوانین خاص خودش برای اینکار استفاده کنه. کلا پیگیری کردن اخبار اقتصادی مخصوصا از نوعی که توی ایران منتشر میشه خیلی دردی رو دوا نمیکنه (حداقل برای قشر متوسط و کارآفرینان جوان) ولی بازم از پیگیری کردن اخبار سیاسی خیلی بهتره.

فرهنگی: این دولت و مملکت و سیستم حاکم هیچ کاری برای ارتقای فرهنگ ما نکردن و نمیکنن و نخواهند کرد. (حداکثر کارشون ساختن انیمیشن های داداش سیا و امثال اونه!!) فرهنگ رو باید خودمون بریم دنبالش و به امید سیستم های آموزشی رایج نباشیم.

علمی: مدرک دانشگاهی هیچ اعتباری نداره و با توجه به سطح کیفیت آموزش دراکثر دانشگاه ها (به جز مواردی خاص مثل دانشگاه شریف که البته اونم مطمئن نیستم چون شناختی ازش ندارم) بهتره آدم وقت و پول و انرژیشو برای یادگرفتن علم واقعی جایی به غیر از دانشگاه های رایج در مملکت هزینه کنه.