Menu
نویسنده مطلب : جمال

مطلب مورد بحث:

استعدادیابی: تسلط بر انگشتان


با توجه به متن درس برداشت کلی که میشود گرفت اینست :
کسانی که استعداد کار با انگشت دارند به احتمال زیاد علاقه و فراگیری بیشتری در کارهای عملی ، کارگاهی و آزمایشگاهی  دارند و طبیعتا از انجام این قبیل کارها لذت میبرند و میتوانند نسبت به دیگران در این کار بهتر باشند.

با توجه به سوابق مختلف کاری من ، موارد زیادی را میتوانم مثال بیاورم:

در کار چاپ سیلک، مهارت کار با کاردک و شابلون(کار با ابزار و کمی کار مستقیم با انگشت)

در کار صحافی (کار با ابزار و کار مستقیم با انگشت)

در کار چاپ توانایی بُر زدن کاغذ(مرتب کردن بطوریکه همه کاغذها دقیق روی هم قرار گیرند) (کار با انگشت) تشخیص گراماژ و جنس کاغذ با لمس آن (کار با انگشت)

تعمیر و سرویس ابزار و ماشین آلات مربوطه( بیشتر کار با ابزار و کمی کارمستقیم با انگشت)

نکته حائر اهمیت دیگر نوع فیزیولوژی بدن و شکل اندامها و انگشتان هستند، افراد با بدن درشت و انگشتان با قطر بیشتر طبیعتا در کار با انگشت و در کارهایی که کمی  ظرافت لازم دارند ضعیفتر اما ممکن است در کار با ابزار یا در کار بدنی و بلند کردن اجرام سنگین بهتر باشند.

مثلا چند سالی که تابستانها روی یک دستگاه کمباین کار میکردم همکاری داشتم که قطر انگشتان دستش خیلی بزرگ بود و به زحمت میتوانست مهره ها را روی پیچ ببندد!

از آنجایی که در جامعه ای زندگی میکنیم که هیچ چیز ، سر جای خودش نیست! این نوع استعداد هم طبیعتا بعنوان پیش نیاز مورد توجه قرار نمیگیرد و خود فرد و سایرین بعد از تجربه کار ،پی به مناسب بودن یا نبودن برای آن میبرند یا فرد بعد از یک مدت کار با صرف انرژی و زمان زیاد به سطحی متوسط بسنده میکند.