Menu
نویسنده مطلب : صدرا علی آبادی

مطلب مورد بحث:

دوپامین چیست؟ درباره متهم اصلی پرونده‌ لذت و اعتیاد!


یکم:

در مبحث تصمیم گیری و همین طور در سمینار انتخاب محمدرضای عزیز در مورد اعتیاد آور بودن فعالیت هایی که نتیجه های مبهمی دارند، بار ها صحبت میکنه. فکر میکنم ( در واقع حدس میزنم) یکی از دلایل اعتیاد آمیز بودن موضوعی مثل قمار نه نا معلوم بودن نتیجه اون، بلکه خوشبینی کاذب ما نسبت به بخت خودمون و اتفاقات دنیاست. در واقع قمار در جستجوی دوپامین اتفاق میفته نه جستجوی پول یا برد.

————————————————————————————

دوم:

در دنیای کسب و کار های اینترنتی ( علی الخصوص بازی ها و شبکه های اجتماعی) دوپامین نقش استراتژیک قابل توجهی رو بازی میکنه.تقریبا همه موضوعات مربوط به شبکه های اجتماعی زیر مجموعه گیمفیکشن قرار میگیرند و در گیم فیکشن هم یکی از نقش های اصلی  رو دوپامین بازی میکنه که قابل توجه است. در واقع هر دفعه که در جستجوی نتفیکشن نارنجی رنج اینستاگرام وارد این اپلیکیشن میشویم به دنبال دوپامین و سرخوشی موقت آن هستم. هر بار که اول صبح گوشی خود را چک میکنیم در جستچوی دوپامین هستیم و این شرطی سازی دنیای جدید است. امپراطوران دنیای تکنولوژی ( و شاید دنیای واقعی امروز) درواقع امپراطوران مغزما و عادت های آن هستند.

توصیه میکنم این مقاله نیوز ویک تحت عنوان آیا اینترنت دیوانه مان میکند؟  را بخوانید. به موضوع دوپامین هم توجه خاصی میکند. ( ترجمه موضوعی مقاله )

دوپامین چیست؟ درباره متهم اصلی پرونده‌ لذت و اعتیاد!

——————————————————————————–

سوم:

دکتر هلن فیشر پس از سالها تحقیقات در مورد عشق، در مورد نقش دوپامین درباره احساسات عاشقانه چنین میگوید. شدیداتوصیه میکنم یکی از دوسخنرانی وی در تد در مورد موضوع عشق و روابط عاطفی را نگاه کنید.
دوپامین چیست؟ درباره متهم اصلی پرونده‌ لذت و اعتیاد!

چهارم:

این مطالبی که اینجا مینویسم برخلاف کامنت قبل نظرات شخصی خودم است، تقریبا از جنس حکمت شخصی است و ادعایی در مورد آن ندارم:

حس میکنم با این که دوپامین یک چیز است اما این که چگونه و به چه وسیله ای ترشح میشود میتواند در حال ما تاثیرهای بسیار متفاوتی بگذارد. من این عوامل ترشح دوپامین رو به دو نوع کاذب و واقعی تقسیم کردم تو ذهنم. ( شاید به قول محمدرضا  که خیلی به این نوع تقسیم بندی علاقه داره، دوپامین سفید و دوپامین سیاه) عوامل ترشح دوپامین کاذب یا سیاه، همگی با هم یک ویژگی مشترک دارند و آن هم این است که در نظام ارزشی خود فرد با احساس گناه همراه است. بذارید مثال بزنم. چرخش در شبکه های اجتماعی یا اسیر گیم فیکشن بازی هایی مثل کلش آف کلنز شدن یا حتا روی آوردن به مخدر های مصنوعی از برای تحریک مغز به ترشح دوپامین یا حتا قمار. به نظرم این دوپامین های سیاه حتا اگر ترشح هم شوند حتا در ابعاد زیاد حتا اگر شادی هم بیاورند شادی شان جنس خالصی ندارد. یکجور شادی همراه با ناخالصی و احساس گناهه . انگار که ادم خودش میدونه این سرخوشی که براش بوجود اومده داره هزینه ی زیادی بابتش میده یا یه چیزی تو این مایه ها. حداقل برای من که این شکلیه. شادی هست اما رضایت نیست.

به نظرم دوپامین های سفید هستند که میتونند همزمان برای ما شادی و رضایت خاطر رو با هم به همراه بیارند. یک ملودی زیبا. نگاه به معشوق یا پدر و مادر. دیدن نتایج تلاش ها. ورزش. کار هایی که انجام دادنش باعث بوجود اومدن حالت فلو میشه. ( این سخنرانی تد رو ببیند)

نکاتی که در کارگاه زندگی شاد گفته میشه در مورد ساختن فریم هایی مخلوط از شادی و هدفمندی شاید همه در جستجوی ترشح دوپامین سفید باشند. وگرنه دوپامین سیاه رو سال هاست دانشمند ها میدونن چطوری کاری کنند در مغز ترشح بشه و همین الان شاید کف خیابون یا قیمت ارزون مالی ( وشاید گرون معنوی) فروخته میشن.

 

از همه این ها که بگذریم شاید بعدا بشود در مورد دوپامین خاکستری هم صحبت کرد.