Menu
نویسنده مطلب : مهشید محمدی

مطلب مورد بحث:

ماجرای شام دُنگی


سلام

باز هم دن اریلی دوست داشتنی.

من با تعدادی از همکارانم تقریبا بین بیست تا سی نفر قرار گذاشتیم پنج شنبه هرهفته، یک نفر برای همه بستنی بخره. پنج شنبه رو انتخاب کردیم تا به عنوان فاتحه ای برای از دست رفتگان هم محسوب بشه. و همچنین نویدبخش آخر هفته و یک روز تعطیل هم بود. با این حساب سالی یکی دوبار نوبت به هر نفر می رسید. مبلغ هم آنچنان نبود که فشاری به کسی بیاد. و درعوض در طول سال با این احساس  مواجه بودیم که هر هفته یک بستنی مجانی رو دریافت می کنیم.

در طول این برنامه عده ای تقلب می کردند و بستنی ارزان قیمت تری می خریدند که این مسئله باعث اعتراض عده ای شد و برنامه کلا تعطیل شد. البته دلیل اصلی کنسل شدن برنامه، زیاد بودن نفرات و متغیر بودن تعداد افراد بود.

* به نظر من برای دورهمی های اینچنینی، باید افرادی که هم خوانی بیشتری دارند شرکت کنند تا سلیقه ها به هم نزدیک باشه.

* نکته دیگه ای که احساس می کنم به این مسئله نزدیکه این هست که من  برای هر مسئله ای، هزینه تقریبی رو برآورد می کنم. این هزینه رو همیشه بیشتر از هزینه واقعی درنظر می گیرم. زمانی که هزینه واقعی کمتر از مقدار تخمینی میشه، حس لذت بخشی رو تجربه می کنم. واین مبلغ اضافی رو یا پس انداز می کنم یا جایزه ای برای خودم می خرم.
این همون انتظار بدترین حالت رو به امید بهترین نتیجه داشتنه. امتحان کنید.

سبز باشید و برقرار.