Menu
نویسنده مطلب : فرهاد فارسی

مطلب مورد بحث:

فوبیای تصمیم گیری | ریشه تردید در تصمیم گیری


آنچه در تصمیم گیری مهم است پذیرش نتایج آن و شهامت پذیرفتن این نکته است که من در همین حد می توانستم عکس العمل نشان دهم. سواد من و بضاعت من در پاسخ به همین اندازه بوده و اگر راهکار مناسبی نبوده به دلیل کم تجربگی و جهل من است . باید بیشتر تحقیق کنم و روش بهتری در نحوه برخورد را فرا بگیرم نه اینکه به دنبال مقصر باشم . به قول شاعر « از ماست که بر ماست » . سخنان مشاور یا مشورت افراد خانواده و فامیل تا حدودی می توانند به ما کمک کنند زیرا هیچ یک از آنها از گرفتاری ها و مشکلات شخصی ما آگاه نیستند و از طرفی هر کس به خاطر خلق و خوی خود برای مواجه با مشکلات روشی خاص خود را دارد. یکی در مواقع بحران ترجیح می دهد مدتی را به خواب و استرحت پرداخته و بعد از آن به تحلیل مسئله و جوانب آن بپردازد؛ دیگری تا مشکل را حل نکند آرام و قرار ندارد ؛ یکی دیگر دست به دامان دعا و نیایش بر می دارد … .ولی من معتقدم هر آنچه از خوب و بد برای ما اتفاق می فتد برخاسته از اعمال ماست و باید در اعمال خود جستجو کنیم که چرا این گرفتاری پیش آمده ؛ علت ریشه ای را کشف و حل کنیم. در مورد برخی تصمیمات مربوط به آینده شغلی ،ازدواج؛مهاجرت؛تحصیل و غیره اول لازم است با صداقت با خود هدف گذاری کرده و بعد از آنکه لیستی از محاسن و معایب را فراهم کردیم به تصمیم گیری و مشورت بپردازیم. ولی فراموش نکنیم همیشه باید شهامت داشته و در پایان بگوییم این تصمیم من است نه تصمیم مشاور ؛پدر و مادر و دوستان و غیره . موفق باشید