Menu
نویسنده مطلب : علیرضا امیری

مطلب مورد بحث:

تشکر متمم از تعدادی از دوستان متممی


استاد گرامی من، جناب آقای امینی عزیز

من هیچوقت اون روزی که پروژه ی پایانی تفکر سیستمی شما رو خوندم یادم نمیره. چنان برام آموزنده و لذتبخش بود که بقول شیرین عزیز دوست داشتم چندین بار دکمه ی [آموزنده بود] رو بفشارم. حتی خواستم اعتراض نامه ای به متمم بنویسم که چرا اجازه نمیده که از پروژه های خوب تشکر و اونو تحسین کنیم.

با حرفهاتون در کامنت بالا بشدت و بصورت افراطی کاملا موافقم. متمم نه تنها تفکر سیستمی بلکه درسهای زیادی از زندگی رو به ما آموخت. شاید لازم باشه یه روزی من و شما و سایر دوستان متممی بشینیم و تحلیل کنیم که کاری که متمم و بزرگمرد پشتش محمدرضا انجام دادن دقیقا چی بوده و این اقدام رو تقدیر و تقدیس کنیم.

خوبی این ماجرا اینه که هر روز به جمع ما افزوده میشه و بقول شاهین کلانتری عزیز و به نقل از هوشنگ ابتهاج؛ “دریا شود آن رود که پیوسته روان است“.

ضمنا این رو هم میخواستم اضافه کنم اگر چه من و تعدادی از دوستانم در لیست بالا هستیم اما لیست بالابلندی از دوستان هم هستن که در رسیدن متمم به چنین جایگاهی نقش مؤثری داشتن که اسمشون در لیست بالا نیست. حتی تعدادیشون که من مدتهاست از نبودشون نگرانم از جمله یاسین اسفندیار و محمدحسین هاشمی و کمال برنگ و محمدرضا حق پرست و حتی مادر رز گرامی (که چند سالی است در بستر بیماری است).

همچنین بیاد متممی فقید محمدحسن قاسمی فرد که از خدا برای شادی روحش طلب آمرزش میکنیم.

در پایان باز هم از شما دوست عزیزم جناب امینی و همه ی دوستان گرانمایه ای که نسبت به من لطف داشتن صمیمانه تشکر میکنم و همچنین از محمدرضای عزیز که با تفکر نابش چنین جمعی رو گرد هم آورد.

محمدرضا؛

ممنونم از خدا که تو را آفریده است / از حس چشم های تو در من دمیده است.