Menu
نویسنده مطلب : طاهره خباری

مطلب مورد بحث:

ماجرای شام دُنگی


علیرضا امیری گرامی

همون طور که محمدرضا در ابتدای کامنتش آورده :”این شیوه‌ی نگاه به تصمیم گیری، اگر خیلی مفید هم نباشد، لااقل تصمیم گیری را به تجربه‌ای زیبا و لذتبخش و یک سرگرمی آموزنده تبدیل می‌کند.”

به نظرم بهتره در حد توان خودمون هم که شده، یکبار به شکل کاملا عامدانه و عاقلانه فرصت این نوع تصمیم‌گیری رو به خودمون بدیم. فارغ از نظرات و نگاه‌های (به قول شما) حقیرانه مردم. به نظرم یکی از هدف‌های اساسی متمم، آموزشِ داشتن نگاهی متفاوت و اثر‌بخش به اطرافمون هست، تا از این طریق هم‌ حس و حال خودمون بهتر بشه و انسانی مفیدتر باشیم و هم جامعه بهتری داشته باشیم.

الان که به خوبی همگی می‌دونیم این نگاه فرصت‌طلبانه چه آسیب‌هایی به ما و جامعه‌مون وارد کرده، چرا این نوع رفتارها رو در خودمون تغییر ندیم.

چطور می‌تونیم فقط به بهانه اینکه جامعه این نوع نگاه و یا این شیوه تصمیم‌گیری رو نمی‌پذیره، من هم خودم رو از داشتن این نوع نگاه و یا گرفتم تصمیم‌های این چنینی محروم کنم و اسم چنین رفتارهایی رو “حماقت عامدانه و عاقلانه” بذارم.

ایمان دارم وقتی که من و شما تمام تلاش خودمون رو می‌کنیم تا نگاهی متفاوت و اثر بخش‌تر به اطرافمون داشته باشیم و در معادلات تصمیم‌گیری خودمون متغیر رفاه کل جمع رو هم اضافه کنیم، در بلند مدت (حتی شاید پس از چند نسل) کل جامعه از مزایای این نوع نگاه منتفع شوند.