Menu
نویسنده مطلب : مریم انصاری

مطلب مورد بحث:

نامه ای به گذشته


به مریم ۲۲ ساله

سلام

مریم عزیز، ۲۲ سالگی آغاز روزهای خوب توست، آغاز یک رابطه خوب که امروز می وانی با افتخار به عنوان دستاورد و داشته زندگیت به آن ببالی، خوشحالم که در ابتدای این راهی.. اما گذر زمان چند نکته به من یاد داده که همواره با خو گفته ام کاش زودتر آنها را می دانستم:

یک اینکه صبور باش: به قول شعبانعلی، که این بینش را از او آموخته ام صبر میوه بلوغ است و بلوغ با به تاخیر انداختن میل و پشتکار در دسترسی به خواسته ها رابطه مستقیمی دارد. با صبوری و پشتکار بخوان، کم بخوان، اما بخوان، حتی شده روزی یک صفحه بخوان،اما امیدوار باش و این فرصت را از خودت دریغ نکن.

دوم اینکه هدفمند باش اما کمالگرا نه، من از آرمانگرایی نه تنها نتیجه نگرفته ام، ضربه هم خورده ام، کمالگرایی من،امکان دوراندیشی و بلندپروتزی را از من گرفت و خودم هم با بازیگوشی، هدفمندی و میدان جدی زندگیم را فراموش کردم، امیدوارم در میان همه سرمستی ها و جوانی کردن هایت وقت و انرژی ای هم برای آینده بگذاری.

سوم: خودت را بیشتر دوست بدار، هیچ انسانی، هیچ رابطه ای ارزش زیرپاگذاشتن اهداف و خواسته های خودت و اولویت بخشیدن به دیگری را ندارد، به خودت احترام بگذار و از همه به خصوص دوستانت انتظار احترام داشته باش نه دوست داشته شدن، نه تایید و نه …

حرف زیاد است، دوست داشتم با تو از اصول امروزینم که به مدد آنها استوار سر پا ایستاده ام سخن بگویم، جزئیات را خود خواهی آموخت، کاش می توانستم در آغوشت بکشم دخترجان، بپااا عزیزجان