Menu
نویسنده مطلب : علی رسولی*

مطلب مورد بحث:

پروژه پایانی درس ارزش آفرینی


۱) کسب و کاری که من جای خالی آن را احساس می کنم، “ارائه خدمات آموزش، مشاوره و پیاده سازی مهندسی سیستم ها به شرکت ها” است.

کشور ما بر مبنای افراد و قبیله ها اداره می شود و نه سیستم ها. شرکت ها مانند یک سیستم منظم نیستند که ورودی ها را دریافت کنند و آن ها را به خروجی های ارزشمند تبدیل کنند.

گاهی وظایف، مسئولیت ها و اختیارات مشخص نیست.

گاهی رویه کارها و فرآیندها مشخص نیستند.

گاهی برنامه ریزی یا نظارت و کنترلی وجود ندارد و یا اصلا خروجی ها سنجیده نمی شوند.

همه و همه ی این ها باعث می شوند که شرکت های ایرانی، سیستم های معیوب و پرهزینه ای باشند که توان عرضه محصولات و خدمات با قیمت و کیفیت قابل رقابت در بازارهای جهانی را ندارند.

خدمات مهندسی سیستم ها به شرکت ها کمک می کند که خدمات و محصولات خود را بهبود دهند و زمان و هزینه را کاهش و کیفیت خدمات و محصولاتشان را افزایش دهند.

 

۲) ارزش این کسب و کار، بهبود شرکت ها و در نتیجه بهتر کردن کیفیت زندگی کسانی است که با این شرکت ها سر و کار دارند.

 

۳) این کسب و کار را می توان در صنعت آموزش و مشاوره مدیریت طبقه بندی کرد

 

۴) بازار بالقوه: تمامی شرکت ها و سازمان ها

بازار آماده: شرکت ها و سازمان هایی که توان مالی، زمان و دغدغه بهبود سیستم خود را دارند.

بازار هدف: شرکت هایی که محصولات پیچیده ای عرضه می کنند یا فرآیندها پیچیده ای دارند.

 

۵) تحلیل بازار

میزان ضرورت: بسیاری از مدیران، ضعف شرکت های تحت مدیریت خود را نمی بینند و نمی پذیرند یا به عوامل محیطی نسبت می دهند. در نتیجه ضرورتی برای چنین خدماتی نمی بینند. پس می توان از نظر ضرورت به این کسب و کار نمره ۳ از ۱۰ داد.

محدوده قیمت قابل عرضه: خدمات سالانه مهندسی سیستم ها بر حسب اندازه سازمان می تواند از ده میلیون تومان تا دویست میلیون تومان را در بر گیرد.

هزینه رساندن خدمات به دست مشتری: این هزینه تقریبا برابر صفر است.

منحصر به فرد بودن خدمات: مشابه این خدمات توسط شرکت های ارائه دهنده مشاوره ایزو یا مدیریت پروژه عرضه می شوند. معمولا گواهی استاندارد ایزو یا پی.ام.باک بصورت پولی فروخته می شود، نقطه تمایز ارائه خدمات مهندسی سیستم ها می تواند ارزیابی کمی نتایج (میزان بازگشت سرمایه) و دریافت دستمزد بر حسب اثربخشی باشد.

سرعت عرضه خدمات جدید: سرعت اصلاح و عرضه خدمات جدید در حد یک یا چند ماه است.

سرمایه گذاری اولیه: افراد و شرکت های دیگر برای عرضه چنین خدماتی، نیاز به صرف زمان برای آموزش و تجربه دارند ولی سرمایه مالی چندانی لازم نیست.

عرضه محصولات وابسته: تعیین سطح بلوغ سازمان ها، اعطای گواهینامه ها، فروش کتاب های آموزشی، سیستم های اتوماسیون اداری، تمپلیت ها.

مدت زمان زنده ماندن: این خدمات با توجه به صنعتی که در آن عرضه می شوند، می توانند حدود یک سال (در صنعت نرم افزار) الی پنج سال (در صنایع تولیدی) زنده بمانند.

 

۶) یکی از بزرگترین تهدیدهای این کسب و کار، ظهور افراد و شرکت های فرصت طلب است که با حرف های سطحی و وعده های توخالی، توجه شرکت ها را به خود جلب می کنند یا اقدام به فروش گواهینامه های کیفیت می نمایند. نظیر همان اتفاقی که برای استانداردهای ایزو و مدیریت پروژه اتفاق افتاد.