Menu
نویسنده مطلب : لیلا م

مطلب مورد بحث:

ما خیلی زود به رویدادهای خوب عادت می‌کنیم


در اتفاق های خوش آیند زندگی ما را در لحظه نگه می دارد و وارد قلمرو ذهن نمی شویم ذهن به عنوان یک والد دلسوز مهربان و مدیر ، کودک درون منتظر تایید ما را با لبخند حاکی از رضایت تماشا می کند و کودک درون شادتر شده و سازگار به پیش می رود و انرژی لحظه اش بالا می رود.

در اتفاق ناخوشایند بعد از احساسی شدن و واکنش های خشم و غم و گریه به صورت واکنشی و احساسی مسئله را توجیه می کنیم و بر اساس دید های ساخته شده در زندگیمان والد عصبانی ومحکوم کننده  یا والد درونی همیشه مهربان و مسئول دید معنایی ما متفاوت است لذا مدت زمان تجربه ناخوشایند و ماندن در مرحله معنا یابی در انسانها متفاوت است و ارتباط مستقیم با دیدگاه جهان بینی انسانها و همچنین عزت نفسشان دارد .