Menu
نویسنده مطلب : ادریس میرویسی

مطلب مورد بحث:

چند نکته در مورد مهارت گوش دادن فعال و موثر


دوستم که شنونده‌ی خوبی هست:

از نوشتن استفاده می‌کنه. (و بعد از جلسه هم احساسم اینه که حرفایی که بهش زدم خوب پیگیری شده.)

هر جایی که سوالی به ذهنش می‌رسه یا مخالفتی داره اعلام می‌کنه. (برخلاف بعضی از دوستانم که «سریع» به موافقت می‌رسن و بیشتر این حس رو می‌دن که براشون اهمیت نداره حرف‌ها.)

ریتمِ گفتگو باهاش خیلی سریع نیست. (این حس رو می‌ده که مغزش در جلسات کاملا فعال هست.)

دوستم که شنونده‌ی خوبی نیست:

شاید مهم‌ترین چیزی که درش دیدم اینه که انگار توی گفتگو از «سکوت» می‌ترسه. یعنی چه برای موافقت، چه برای همدلی، چه برای مخالفت احساس می‌کنم بیش از حد سریع واکنش نشون می‌ده. و چون توی یک گفتگوی یک ساعته چندین مرتبه این اتفاق می‌افته نشون می‌ده که دوستم بیشتر از اینکه بشنوه و حرف بزنه دنبال اینه که جاهای خالی سکوت‌ها رو پر کنه!