Menu
نویسنده مطلب : یاور مشیرفر

مطلب مورد بحث:

سیلوگرام - استعداد یادگیری کلمات در زبان های دیگر


چگونه زبان می آموزم؟

پیشنهاد نگارش: ایمان میرزایی

قسمت پنجم: فرهنگ زبانی یا ظرایف ارتباط به زبان انگلیسی و استعداد سیلوگرام

فرهنگ زبانی چیست؟

عمده زبان آموزان در ایران، همواره حتی در پیشرفته ترین بخش ها افکار و دانسته های خود را به زبان مادری پرورانده و به زبان انگلیسی ترجمه می کنند. چنین روش زبان آموزی تا زمانی که در محیط انگلیسی زبان با چالش جدی روبرو نشده است، هیچ مشکلی را بروز نمی دهد.
در محیط های انگلیسی زبان (چنان که در نوشته های قبلی متذکر شدم) توانایی صحبت به دو صورت از پیش فکر شده و همزمان صورت می گیرد و بیشتر حجم مکالمات در هر مکانی فراتر از نیازهای واژگانی ویژه آن محل، باید حاصل تفکر به زبان انگلیسی برای برقراری ارتباط صحیح و مؤثر باشد.

فرهنگ زبانی انگلیسی اما با فرهنگ زبانی فارسی فقط در انتخاب واژه، دستور و ساختار و اصطلاحا کاراکتر زبانی متفاوت نیست، فرهنگ زبانی انگلیسی و عمده زبان های اروپایی را فرهنگ های Low Context می نامند. فرهنگ زبانی عمده در خاورمیانه، آسیای شرقی و برزیل به نام فرهنگ High Context مشهور است.

اما تفاوت این دو در چیست؟

در فرهنگ های زبانی HC توصیفات طولانی و ساختار جملات طولانی، شخصی و لحن زبانی غیرمستقیم است و فرهنگ های LC توصیفات و ساختار جملات کوتاه، روشن، غیرشخصی، موجز و مستقیم است.

در فرهنگ های LC برای شرح وضعیت موجود در یک گزارش هیچ نیازی به توصیف نخستین روز تا این لحظه نمی باشد. جملات فقط در صورتی با Connector ها به هم دیگر وصل می شوند که بدون توضیح جمله پس از ادات وصل، فاعل و جمله اول نامفهوم باشند. زبان انگلیسی زبان جملات کوتاه است.
زبان نوشتار باید دقیق، کوتاه و روشن باشد. فعل باید در نزدیک ترین محل به فاعل قرار گیرد. حتی اگر قرار است از ادات توصیف برای بیان فعل یا فاعل استفاده شود، بهتر است این ادات بنا به قواعد گرامری خاص در هر جایی به غیر از میان فعل و فاعل قرار گیرند.

مجهول سازی جملات در زبان انگلیسی فقط زمانی صورت می پذیرد که اهمیت مفعول از فاعل بیشتر باشد یا بخواهیم روی مفعول تأکید کنیم.

در زبان انگلیسی استفاده از صورت های زمانی پیچیده جز در نوشتار و بنا به ضرورت نه تنها اجباری نیست، بلکه موجب کژتابی هم می شود. خیلی خوب است که شما کاربرد حالت Will have been working یا Had had را بدانید و آن ها را در نوشته هایتان درست به کار ببرید، اما عموم بریتانیایی ها (تا آن جایی که من با آن ها سر و کار داشته ام) ترجیح میدهند در بیان جملات از افعال ساده استفاده کنند.

زبان نوشته با زبان گفتار متفاوت است. به هیچ عنوان نباید از ساختارهای گفتاری Colloquial در نوشته بهره برد. این امر موجب سردرگمی خواننده می شود.

بهترین نوشته ها و بزرگترین نویسندگان انگلیسی زبان، به کاربرد جملات ساده و استفاده از واژگان ساده مشهورند. فرهنگ زبانی انگلیسی نویسندگان استفاده بیش از حد از واژگانی نظیر erudite، surreptitious، circumspect یا fastidious را عمدتا به تمسخر می گیرد.
چنین واژگانی شاید بتوانند در انواع ادبی و داستانی به کار روند و با استقبال هم روبرو شوند، اما در فرهنگ روزمره استفاده نمی شوند.
(هر بار که من واژه
antediluvian را برای توصیف زمان بالا آمدگی آب دریای خزر و سیاه و ارتباط آن ها با هم به کار می برم، چشمان همکاران نیتیوم از تعجب گرد می شود و عمدتا می پرسند ante what?)

عناوین و درجات و نامیدن اشخاص

در زبان انگلیسی هیچ الزامی برای به کار بردن القاب وجود ندارد. (حالت های استثنایی را در ادامه توضیح خواهم داد.)

در نوشتن و نامیدن اشخاص از به کاربردن القاب دانشگاهی به خصوص Dr، Prof و … باید اجتناب کنید. تنها مورد مجاز این است که در جمعی قرار گرفته اید و یکی از اساتید مشهور را می بینید، او شما را نمی شناسد و شما او را قبلا در جایی به واسطه کارهای پژوهشی اش (یوتیوب، مقالات و پروفایل دانشگاهی) شناخته اید.

این جا میتوانید به او نزدیک شوید و با گفتن Prof و نام خانوادگی اش صحبت را آغاز کنید. بعد از آن که شخص به شما معرفی شد و با هم دست دادید، همواره باید وی را با نام کوچک صدا کنید. استفاده از نام خانوادگی در این مورد بعد از آن مجاز نیست.

مثال: نوشتن نامه اپلای برای یک دانشگاه چنین شروع می شود:

To: Prof. Elisabeth Silva

Address

Dear Elisabeth

این رسمی ترین حالت نوشتار در انگلیسی است که تنها از لقب برای دادن آدرس استفاده می کنید.

استثناهای استفاده از القاب

در بریتانیا تنها کسانی که همیشه باید با لقبشان مورد خطاب قرار گیرد ملکه انگلیس و خاندان سلطنتی هستند. ملکه انگلیس در هر حالتی حتی زمانی که با وی صحبت می کنید یا با وی دست می دهید “Your Majesty” یا در حالت های خودمانی تر (شوالیه ها، امرای ارتش و اعضای کابینه دولت) “Your Highness” و در زمان نوشتار Her Majesty, the Queen است (با حرف بزرگ برای M و Q). اعضای خاندان سلطنتی نسبت به جایگاهشان Prince, Princess, Duchess و … هستند. خواندن اعضای خاندان سلطنتی بریتانیا به هر نامی غیر از القابشان توهین و اهانت تلقی می شود.

غیر از آن اشخاص والا مقام حکومتی و اشخاصی که از ملکه لقب دریافت می کنند، در هنگام معرفی با لقبی نظیر Earl, Baron, Barones, Duck و … و زمان خطاب قرار دادن با لقب Sir خوانده می شوند. استفاده از القاب هم چنین در نیروهای نظامی همچنان پابرجاست و سربازان باید مافوق خود را Sir و یا Ma’am (بخش زنان) خطاب کنند.

در آمریکا رئیس جمهور در هنگام معرفی و خطاب قرار دادن از طرف شخص به صورت سنتی Mr.President (یا Ms. President) خوانده می شود. (استفاده از لقب Mr. و Ms. در کشورهای غربی به دلیل مشخص نبودن جنسیت اشخاص گاها دوجنسه غیرمجاز و توهین آمیز تلقی می شود و بهتر است از نام آن ها بهره ببریم.) زمانی که رئیس جمهور آمریکا شخصی را خطاب قرار می دهد، جواب شخص با Sir پایان می یابد.
هیچ کسی غیر از خانواده و دوستان نزدیک رئیس جمهور آمریکا را باراک خطاب نمیکند. غیررسمی ترین حالت Mr.Obama است.

غیر از رئیس جمهوری آمریکا، سناتورها و اعضای کابینه دولت نیز در هنگام صحبت Sir خوانده می شوند. مقامات لشکری، نظامی، پلیس و نیروی دریایی آمریکا هم چنان با القاب نظامی نظیر ژنرال، سرهنگ، سرگرد، گروهبان و … خوانده می شوند.

غیر از موارد بالا استفاده از القاب برای نامیدن اشخاص و به خصوص استفاده از آقا و خانم (به دلیل احتمال حضور دوجنسه ها در میان جمع) غیر مجاز است.

جملات روزمره در زبان انگلیسی

در بریتانیا آن هایی که با من سر و کار دارند، صبح ها به همدیگر Morning می گویند (یا یک صدای بسیار ضعیف D در D’morning می شنوید و گود مورنینگ اساسا استفاده نمی شود.) صبح ها معمولا چنین عباراتی می شنوید: Heeey، Hay ya یا Hey ya, are you all right که به صورت Hey you Right شنیده می شود و مفهومش احوال پرسی از شماست.
استفاده از جمله و عبارت I am fine زمانی است که شخصی چیزی به شما تعارف می کند (مثلا میخواهد برای چای خوردن با هم به آشپزخانه بروید) و شما می خواهید آن را رد کنید. از این عبارت برای بیان “من هم خوب هستم” استفاده نمی کنند. استفاده از Hello, How are you بسیار بسیار رسمی است و عمدتا در محیط های دوستانه کاربرد ندارد (استفاده زیاد از زبان رسمی باعث ایجاد تصور بدی از شما در دیگران می گردد).

تقاضا کردن در انگلیسی

انگلیسی زبانی مستقیم است، اما نه در تقاضا کردن. در بریتانیا نمیتوان از شخصی به صورت زیر درخواست کرد:

لطفا فلان کار را برای من انجام بده این حالت معادل بی ادبی، عدم رعایت حریم انسانی دیگران و توهین آمیز تلقی می شود. اگر میخواهید کسی کاری را برایتان انجام دهد، از ساختارهایی استفاده می کنید که در واقع به صورت تحت اللفظی معانی نظیر جملات زیر را می رسانند:

ممکن است، اگر برایتان زحمتی نیست، خیلی ممنون میشوم که این کار توسط شما انجام گرفته باشد.

Would you mind, please or I will appreciate if you take your time and give me a feed back

در حالتی که قرار است در رستوران یا کافه چیزی سفارش دهید این سفارش را به صورت غیرمستقیم باید انجام دهید:

May I have a large tea to takeaway please? و نه Please give me a large tea

در حالت دوم کار شما به هر صورت راه می افتد اما تصور شخص فروشنده از شما یک انسان بی ادب و نزاکت خواهد بود.

در حالتی که متوجه منظور شخص دیگری نمی شوید نباید از واژگان و عبارت های زیر استفاده کنید:

What, Eh, huh

واژه مجاز برای شما در این حالت Sorry است. عبارت رسمی تر

Sorry, I am not quite sure that I catch what you have said, Would you mind, repeating it please?

استفاده از Quite در بریتانیا عمدتا منفی است.

The game was Quite bad یعنی بازی خوب نبود

The game was Quite good یعنی بازی افتضاح بود و بدتر از این نمی شد بازی کرد

(از این واژه حدالامکان مگر در مورد خودتان استفاده نکنید.)

ادامه دارد…

 

برخی از سوالهای متداول درباره متمم (روی هر سوال کلیک کنید)

متمم چیست و چه می‌کند؟ (+ دانلود فایل PDF معرفی متمم)
چه درس‌هایی در متمم ارائه می‌شوند؟
هزینه ثبت‌نام در متمم چقدر است؟
آیا در متمم فایل‌های صوتی رایگان هم برای دانلود وجود دارد؟