Menu
نویسنده مطلب : ساناز مجرد

مطلب مورد بحث:

برند لوکس چیست؟ | تفاوت برندهای گران‌فروش، پریمیوم و لوکس


محمدرضای عزیز در روزنوشته‌ها مطلبی دارد با عنوان غولی به نام مردم و نحوه انتخاب قبیله‌های زندگی. وقتی داشتم این مطلب را می‌خواندم بی‌اختیار ذهنم به موضوع‌هایی که در این نوشته خوانده بودم، کشیده شد. مثالی که می‌خواهم بزنم شاید خیلی تفاوت لوکس و پرمیوم در دنیای واقعی نباشد؛ ولی در ایران این تمایز را تا حدی حس کردم.
گوشی‌های آیفون در مقایسه با محصولات مشابه تا حدی در ایران ویژگی لوکس گرفته است. به‌قولی گویی افرادی که این برند را تهیه می‌کنند خود را وارد قبیله‌ی آیفون به دست‌ها می‌کنند.
آیفون در ایران گران است؛ ولی نه آن‌قدر که همه نتوانند بخرند؛ ولی در حدی است که خریدارانش در اولین آشنایی با افراد غریبه نیم‌نگاهی بیندازند که آیا طرف مقابل هم آیفون به دست است یا نه؟ انگار کالای لوکس، زبان مشترک صاحبان آن است. اگر این کالا را در دست داری از ما هستی. آیفون هیچ امتیاز منحصر به فردی برای کاربرش ایجاد نمی‌کند؛ ولی برندی است که در قبلیه‌سازی بسیار موفق عمل کرده است. به قول محمدرضا در همان مطلبی که در بالا اشاره کردم، شاید آیفون به دست‌ها بدشان نیاید اگر طوفان نوح آمد در یک کشتی با هم سوار بشوند. بارها در تضارب آرای دو نفر وقتی مجادله به خط آخر رسیده، شنیده‌ام که یکی از طرفین زیر لبی گفته: «آخه تو مال آیفونی که گرفتی دستت!». لوکس‌ها قبیله‌سازی می‌کنند.
برعکس آیفون، برند‌هایی مثل سامسونگ و هوآوی با ارائه‌ی قیمتی منطقی‌تر، معادل پولی که پرداخت می‌شود، خدمات می‌دهند. تا الان ندیده‌ام که صاحبان این گوشی‌ها خود را به رفتار یا طبقه‌ی خاصی منتسب بدانند. حتی شنیده‌ام که می‌گویند اگر کار بی‌دردسر و قیمت منطقی در ایران می‌خواهی سراغ همین‌ها برو.
با این‌حال وسوسه یا رویای پیوستن به قبیله‌ای دیگر در حالی که در دنیای واقعی هزینه‌ی زیادی دارد؛ شاید با پرداخت چندین میلیون بیشتر برای صاحبان این گوشی موبایل شبه‌لوکس تا حدی به حقیقت بپیوندد.