Menu
نویسنده مطلب : علیرضا

مطلب مورد بحث:

چند نکته در مورد مهارت گوش دادن فعال و موثر


وقتی طرف مقابل من در حال صحبت، به من بی‌توجهی می‌کند و احساس می‌کنم میل زیادی به حرف زدن ندارد، معمولاً دیگر نمی‌توانم به حرف‌هایش گوش بدهم.
 وقتی نمی‌توانم حرف خودم را مطرح کنم و فقط طرف مقابل حرف می‌زند، عصبی می‌شوم و برای مدیریت این شرایط اگر رابطه دوستانه با طرف مقابل داشته باشم می‌گویم اجازه می‌دی من هم حرف بزنم؟ اگر هم با طرف مقابل تعارف داشته باشم یا رابطه رسمی بین ما باشه٬ سعی می‌کنم تحمل کنم تا یک جایی بین صحبت‌هایش خیلی محترمانه بگویم اگر حرف‌های شما تمام شده من هم نظرم را بگویم.
 وقتی شک می‌کنم که منظور طرف مقابل از اشاراتش، خودم هستم یا نه، معمولاً‌ کمی حواسم از صحبت‌های طرف مقابل پرت می‌شود و احساس بدی بهم دست می‌ده اما بعدش معمولاْ ازش سوال می‌کنم که آیا منظورش من بودم یا نه.
 بیشترین حالت خشمگین شدن من در گوش دادن به حرف دیگران زمانی به وجود می‌آید که احساس کنم طرف مقابل داره به شعورم توهین می‌کنه.
 وقتی یک نفر صحبت می‌کند و من شنونده هستم، بیشترین قسمت وقتم به نگاه کردن مستقیم به طرف مقابل و سر تکان دادن می‌گذرد.
 در صحبت‌های طرف مقابل، هیچ چیز به اندازه‌ی افکار خارج از بحث حواسم را پرت نمی‌کند. برای حل این مشکل هم، سعی می‌کنم برخی مواقع از کلماتی مانند بله٬ همینطوره و یا درسته استفاده کنم تا تمرکزم رو از دست ندم.
 وقتی کسی با سرعت خیلی آهسته (یا خیلی تند) صحبت می‌کند، سعی می‌کنم تحمل کنم و واکنش خاصی معمولاْ نشان نمی‌دهم.