Menu
نویسنده مطلب : سپیده عبداللهی

مطلب مورد بحث:

پشیمانی در تصمیم گیری: کارآفرینی انتخاب من نبود


شاید در وهله ی اول برای برخی از ما انسانهای سطحی نگری ،‌که بیشتر اوقات با ظاهر ماجرا قضاوت می کنیم ،‌و فوری اعداد و ارقام محاسبه شده ی  سود یا زیان مادی  رو با چرتکه ی همیشه همراهمون و اعلام میکنیم ، ایشون یک بازنده است اما حاضر نیست به این مسئله اعتراف کنه.

غافل از اینکه این آدم در حال تجربه ی آرامشی هستش که برای بعضیامون در رویا فقط اتفاق میفته.  ایشون مطابق با دغدغه ها ،‌ نگرانی ها ،‌و معیارها و به قول استاد شعبانعلی براساس مدل ذهنی که براش اهمیت داشته تصمیم گرفته و چه اندازه این حس خوبیه که حتی اگر ،‌سالیان سال از اون تصمیم بگذره بازهم با اقتدار بشه گفت من براساس آیتم های مدنظرم ،‌درست عمل کردم….

من خودم به شخصه انباری از  پشیمانی بابت تصمیماتی که در گذشته گرفته ام هستم ،‌اما همسرم تقریبا ۷ یا ۶ سال پیش ادامه تحصیل رو به داشتن یک پست در اداره ی  دولتی ترجیح داده و این روزها وقتی در فشارهای مالی که بدلیل تاخیر در پرداخت حقوقش پیش میاد، بابت رها کردن اون شرایط و داشتن حقوقی حداقل سر هر ماه بهش غر میزنم ،‌ با اطمینان و سرسختانه اعلام میکنه که بسیار از این حرکت خودش خرسنده ….و من هم جز سکوت کاری نمیتونم بکنم چون این آدم به اطمینان قلبی رسیده که درست عمل کرده و تو هرچه دلیل و برهانم بیاری در قطعیت کاری که کرده حتی کوچکترین شکی هم نمیکنه…