Menu
نویسنده مطلب : ادریس میرویسی

مطلب مورد بحث:

شاخص‌ها هم کهنه می‌شوند و نیاز به بازنگری دارند


یکی از شاخص‌هایی که در محل‌های کار سنجیده می‌شده و این روزها با توجه به شیوع کرونا مورد بازنگری جدی قرار گرفته ساعت حضور کارمندان در محل کار هست.

شاید این مدل ساعت زدن مربوط به کارخانه‌هایی بوده که در قرن‌های گذشته وجود داشتن.

کارخانه‌هایی که از نیروی کارِ بدون تخصص و قابل جایگزین استفاده می‌کردن. کارگران زیادی که یک کار تکراری رو با کمک جسمشون و در یک خط تولید انجام می‌دادن.
(در این زمینه مشاهده‌ای نداشتم، به همین خاطر سکانس مشهور چارلی چاپلین در عصر جدید به ذهنم می‌رسه. :) )

طبیعتا با این مدل کار سنجه‌ی «تعداد ساعات حضور کارگران» می‌تونه مفید باشه.

ولی با تغییراتی که در این چند ده سال اتفاق افتاده و ظهور Knowledge Workerها و تغییرِ مدلِ کارها عملا در بسیاری از مشاغل تعداد ساعاتی که افراد مشغول به کار هستن به سنجه‌ای بی‌معنا تبدیل شده یا حداقل این نیاز به شدت احساس می‌شه که لازمه وزنِ کمتری به این سنجه در تصمیم‌گیری‌ها و سنجش‌ها داده بشه.

و خوشبختانه وجود کرونا در یک سال گذشته باعث شده که کسب و کارها و شرکت‌ها مجبور بشن در این زمینه بازنگری‌هایی داشته باشن و این سنجه رو گاها به کلی کنار بذارن.