Menu
نویسنده مطلب : حامد قاسمی

مطلب مورد بحث:

شبکه های اجتماعی و شناخت علمی‌تر آنها


من یه متن نوشتم در مورد شبکه های اجتماعی که دلم نیومد اینجا به اشتراک نذارم.
پیشاپیش اگه این کامنت خیلی مرتبط نیست عذرخواهی میکنم.

چرا شبکه های اجتماعی را دوست داریم؟
شبکه های اجتماعی به قول سهیل رضایی ما را از بی هویتی نجات میدهند. ما در شبکه های اجتماعی به عنوان یک شخص صاحب یک صفحه میشویم. چیزی که قبلا نداشته ایم. تعدادی افراد ما را Follow می کنند. ما تعدادی آدم را Follow میکنیم و این چیز کمی نیست. گاهی اوقات ۱۰۰۰ نفر ما را Follow میکنند و این عدد برای ما جذاب است. هر چه بیشتر جذاب تر. بی خود هم نیست هنوز هم خیلی از بازیگرها و خوانندگان تعداد Follower هایشان برایشان بسیار جذاب است.
اما یک چیز را فراموش میکنیم.
یادمان میرود آنها که در زندگی ما را Follow میکنند پدر و مادر ما هستند که در تمام سختی ها کنار ما بوده اند و غم ما آنها را اندوهگین میکند.
یادمان میرود Follower های واقعی ما خواهران و برادرانی هستند که هر وقت از آنها کمک خواستیم بی دریغ بهترین کمک هایشان را به ما ارزانی داشتند بدون آن که چشم داشتی داشته باشند. بدون آنکه منتظر باشند ما هم به آنها کمک کنید.
ولی شبکه های اجتماعی الان را ببنیید. بالای صفحه بزرگ نوشته است Follow = Follow و اگر او را unfollow کنی آنگاه او هم تو را unfollow میکند.
یادمان میرود Follwer های واقعی ما دوستان عزیزی هستند که هر وقت در تنگنا قرار گرفتیم زودتر از همه پیش قدم شدند و به ما  یاری رساندند.
بله! Follower های واقعی آنها هستند که  یک لبخند ما هم برایشان مهم است.
 نه آنان که با دیدن یک عکس یا جمله بدون آن که ذره ای در ما زندگی کرده باشند ما را Follow میکنند.
نه آنان که پس از مرگ ما در بهترین شرایط یک عکس سیاه میگذراند در پروفایلشان و میگویند یادش گرامی باد. آدم خوبی بود  و بعد هم همه چیز را فراموش میکنند.
همین هم میشوند که هنوز هم رفتارهای گله وار می بینیم. آدم هایی که ناگهان به صفحه یک شخص بزرگ حمله میکنند و تا میتوانند از ادب و کمالشان به او نثار میکنند. 
همین میشود که در صفحه شخصی ما پر است از جملاتی از آل پاچینو، دی کاپریو ، پروفسور سمیعی و همه بزرگان. بدون آنکه به هر کدام از این جملات ذره ای عمل کرده باشیم و  بدون آنکه حتی لحظه ای تحقیق کرده باشیم که ان جمله مال چه کسی است.
بله! ما فرهنگ شبکه های اجتماعی را نمیشناسیم. ما هنوز در مورد شبکه ای که در آن عضو هستیم ۱۵ دقیقه  هم مطالعه نکرده ایم.

همین می شود که نیمی از صفحه ما در یک فضای اجتماعی شکست های عشقی است. صفحه ما پر است از غلط های دیکته ای و گاهی اوقات هم نقش یک خبرگزاری را ایفا میکنیم و تا میتوانیم محتوای آزاردهنده به اشتراک میگذاریم. از جنگ و خونریزی گرفته تا قتل و اعدام. و یادمان میرود که اصلا این فضا و این شبکه اجتماعی مناسب چنین مطالبی هست یا خیر؟
فقط میرویم و عوض میشویم  و هر از چند گاهی هم عکسی میگذاریم و تعداد Follower هایمان را چک میکنیم. شاید شبکه های اجتماعی برای ما بیشتر از آن که یک شبکه اجتماعی باشد یک ولگردی مدرن باشد که در قامتی زیبا خود را نشان می دهد.

پی نوشت: از نوشته اشتباهات ما در شبکه های اجتماعی هم در بخشی از این متن کمک گرفته ام.