Menu
نویسنده مطلب : برف

مطلب مورد بحث:

انسان‌ها تغییر می‌کنند


ما تغییر می‌کنیم و عوض می‌شویم. عوضی شدن بد است نه عوض شدن:)

شوخی فرمودیم:) لزوما هم رو ترک کردن به معنی عوضی شدن نیست. من در زندگی خیلی وقته که این صحبت‌های درونی رو تعطیل کردم. رابطه خودش پیش نمی‌ره. هر روز آدم باید حواسش باشه کارهایی بکنه، نباید خودش و دیگری رو رها کنه. ضمنا نباید هم مدام به فلسفۀ رابطه گیر داد. زیادی آموختن بد نیست اما آموخته‌ها رو زیادی بخوای وارد فضای روابط عاطفی کنی دیگه نمیشه رابطه میشه جلسۀ روانکاوی!

باید بود

با تمام وجود

همین!

یعنی به طرف محبت داد، باهاش زندگی می‌کنی خب بکنی گاهی پیام‌های عاشقانۀ شورمندانه، گاهی قدردانی‌های عمیق (واقعا نگاه قدرشناسانه معجزه می‌کنه و قدرت کلمات)، گاهی هم لازمه نبودت رو گوشزد کنی. نه اینکه بری جای دیگه نه با سکوت، با سرگرم کردن خودت و فاصله گرفتن.

من در زندگی عاطفی یک فرمول دارم که جواب داده: با تمام وجود هستم اما اگر بری هم مشکلی ندارم چون من جهانم رو با درون خودم ساختم نه بر شانه‌های دیگران و عشقِ رفته برای من یک خاطرۀ مطهر باقی خواهد ماند. چون مطمئنم زندگی برای انسان قدرشناس هرلحظه بهترین انتخاب‌ها رو رقم خواهد زد.

از اونجا که حمله بهترین دفاعه (نقل به مضمون از نیچه) وقتی طرف ببینه تو چقدر مستقل و قدرتمندی و نمی‌تونه غمگینت کنه فکر نمی‌کنم ریسک کنه و غمگین کردنت رو حتا امتحان کنه.

نهایتاً بذاریم آدم‌ها راحت باشن. بااحساس باشیم نه احساساتی (نقل به مضمون از قیصر امین‌پور) بگذاریم آدم‌ها دوست دارن برن، دوست دارن بمونن ولی تا وقتی هستند تمام و کمال خودمون باشیم و بی‌دریغ.

حالا اگر روزی کسی اومد و گفت تو دیگه آدم سابق نیستی من می‌گم: فقط ابله‌ها تغییر نمی‌کنند. (جمله از اریک امانوئل اشمیت)