Menu
نویسنده مطلب : محمدحسین استقلال

مطلب مورد بحث:

خودافشایی مدیریت شده به عنوان یک مهارت ارتباطی ارزشمند (قسمت اول)


سلام.
خودافشایی همیشه برام جالب بود توی صحبت های آقای شعبانعلی که از دو سه سال پیش میشنیدم همیشه خود افشایی هاشو حس میکردم که توی بلند مدت باعث حس صمیمت و نزدیکی بهشون شده بود یعنی فکر نمیکردم فقط یک استاد هست که خیلی با من فرق داره و الان اومده داره اطلاعات علمی میده
بلکه خودافشایی حس شبیه بودن به خودم میداد که باعث علاقه من بیشتر به مطالب آموزشیشون میشد.
در مورد خودم تو اکثر موارد بجز مسایل شخصیم که با کسی در میون نمیزارم خود افشایی نسبتا هوشمندانه دارم
به گونه ای که باعث میشه افراد تصویر کامل از من نسازن و عیب ها و ضعف هاو ببینن و یدفعه تصویر کامل از من تو ذهنشون خراب نشه.
نسبت به بقیه هم خود افشا ترم در مسائلی که باعث بهبود روابطمون بشه نه چیزایی که حسشون رو بد بکنه
الان ایستامو چک کردم دیدم پست هام و خود افشایی های مجازیم نزدیک به حالت دنیای بیرونیم هست البته با ملاحضات حضور همه نوع افراد در پیجم

در مورد برسی و داوری طرف مقابل کسانی که بعد از مدتی راطه باهام اصلا هیچ نوع خودافشایی ای ندارن تجربم اینو میگه که افراد کم عزت نفس تر و ترسو تری هستند
ولی افرادی که هوشمندانه این کار رو انجام میدن دوست دارم.