Menu
نویسنده مطلب : امیر حسین بابایی

مطلب مورد بحث:

تجربه شادی و گاوداری زندگی


منم با نظر دوستان عزیز در رابطه با کمال گرایی و مقایسه  به عنوان مانع استفاده حداکثری  از ظرفیت تولید شادی، موافقم

به نظرم بر عکس کمال گرایی که میشه باهاش مقابله کرد و به مرور طرز فکر و مدل ذهنی مون رو با کامل نبودن خودمون  وفق داد . ولی در رابطه با مقایسه و قضاوت  قضیه اینطور نیست. حداقل از نظر کارگاه عزت نفس متمم هم نمیشه خیلی راحت جلوی مقایسه و قضاوت رو گرفت و اینکه بگیم ،نباید خودمون رو با بقیه قضاوت کنیم، بیشتر در حد شعاره.

اما برای مقابله با قضاوت و مقایسه هایی  که مانع خوشحالی ما می شن ما باید مقایسه رو به سمتی ببریم که ما توش بهتریم و نقطه قوت داریم مثلا: موقع شنا کردن :

“ممکنه با دیدن شنای بی عیب و نقص دوستتون و مقایسه با شنای سگی خودمون ( که نهایتا فقط غرق نمیشیم)به کل حالمون خراب بشه و نتونیم از شنا کردن لذت ببریم

اینجا خیلی سریع ما باید بگیم که عیبی نداره من به جاش توی بسکتبال( نقطه قوتم) خیلی از اون بهترم.”

به نظرم با این مکانیزم خیلی راحت ترمیشه اثر منفی مقایسه بر شادی رو خنثی کرد.

اما مورد دیگه ای که میشه به دو مورد قبلی اضافه کرد عدم توجه به زندگی  هدفگرایانه هستش ، توی درسای قبل فهمیدیم که ترکیبی از زندگی هدفگرایانه و لذت گرایانه بیشترین و پایدارترین شادی رو برای ما داره

با این شرایط  اگر اقدام های هدفگرایانه ما دچار مشکل بشه حتی با وجود انجام برنامه لذت گرایانه، شادی مورد انتظار ما  حاصل نمیشه به عنوان مثال :

“اگه برنامه هفتگی کار کردن و درس خوندنم عملی نشه حتی اگه تفریح اخر هفته رو هم انجام بدم باز هم در حین تفریح حالم زیاد خوب نیست و از خودم راضی نیستم و برعکس یه برنامه سخت و موفق طول هفته باعث میشه نهایت لذت اخر هفته هم نصیبم بشه.”