Menu
نویسنده مطلب : سعید صلاحی

مطلب مورد بحث:

اتیکت هدیه دادن و هدیه گرفتن


من اواخر بیشتر از اینکه هدیه دهنده باشم، هدیه گیرنده بودم. البته قبلا دوران دبیرستان بیشتر برای خواهرم هدیه می گرفتم.
ولی تازگی نمیدونم چرا با ابراز کردن احساساتم راحت نیستم. نمیدونم اسمش رو چی بذارم یه چیزی شبیه خجالت!

دوستان در کامنت هایشان اشاره کرده بودند که پول نقد دادن خیلی از اوقات هدیه مناسبی نیست ولی خودم در دوران سربازی یکی از همکاران موقع خدافظی بهم گفت که:

می خواستم برات هدیه بخرم ولی وقت نکردم.

و به جاش بهم پول نقد داد. و من در اون زمان به هیچ چیز به اندازه پول نقد احتیاج نداشتم و خیلی به دردم خورد.

یه چیز جالب هم اینکه من موقع خواندن تیتر این درس با خودم گفتم که تو زندگی من هدیه دادن و گرفتن اصلا پررنگ نیست ولی الآن که یکم دقیق تر میشم همه هدایایی که گرفتم یکی یکی تو ذهنم میاد و خیلی حس خوبیه حس با ارزش بودن!
بهترین هدیه به نظرم هدیه ای است که اون شی صرف نظر از ارزش مادی برای خود هدیه دهنده باارزش باشد.
یادمه یه بار جوراب ام رو پیدا نمی کردم تو خوابگاه، رفیقم یه جوراب تازه از کمد اش درآورد داد به من، اون لحظه خیلی خوشحال شدم. ولی چند روز بعد بین حرف هاش متوجه شدم که چون از اون مدل جوراب خوشش نمیومده داده به من. یعنی میخواسته دور بندازه داده به من.