Menu
نویسنده مطلب : بیتا امیری

مطلب مورد بحث:

دن اریلی و ماجرای خوردن در بوفه رستوران‌ها


من از بعد برگشت سرمایه بهش نگاه نکرده بودم از این بعد بهش نگاه کرده بودم که کلا اخلاق دزدی و منفعت طلبی شخصی تو اجتماع روز به روز بیشتر رایج میشه بخاطر معیوب بودن سیستم …
نمونه واضحش: وقتی کسی ازت میپرسه شغلت چیه؟ اگه بگی کارمند اداره مالیاتی میگه به نونت تو روغنه، اگه بگی کارمند شهرداری میگه بههه نونت تو روغنه، اگه بگی کارمند گمرکی بازم بههه نونت تو روغنه کلاً همه کارا چه دولتی و چه خصوصی چیزی به اسم حریم نداره و تو هر کاری راهی برای منفعت طلبی هست.
نمونه اش راننده تاکسی اگه بگگه هر چقدر دوست داری بده طرف سریع احساس زرنگی میکنه و کمتر از نرخی که باید بپردازه میپردازه و اگه مسافر مقدار کرایه مسیر رو ندونه و بگه چقدر تقدیم کنم راننده مبلغی بیشتر از عرف ازش میگیره.
عموم مردم مرزی دور خواسته‌هاشون ندارن، درست مثل اون عده‌ای که حریم خصوصی آدما رو رعایت نمیکنن وقتی میخوان باهات حرف بزنن خیلی نزدیک میشن، کلاً حریم چیز خوبیه، مرز چیز خوبیه، که بکشی دور افکارت، توقعات و خواسته هات، جسمت و…
فک کنم کمی زمان ببره که عموم مردم متوجه بشن رستوران بوفه آزاد به این معنی نیست که انقدر بخوری که معده ات یه سایز گشاد بشه به این معنیه که حق تو خوردن همون یه وعده اس فقط حق داری که تنوع داشته باشی تو جمع آوری اون یه وعده که اونم باید با تناسب باشه همونطور که تو خونه خودمون خوراکیها رو روی هم روی هم نمیخوریم که معده‌مون اذیت نشه تو رستورانم باید این اصل رعایت بشه.
البته الان وضع خیلی بهتر از قدیمه مردم بیشتر رعایت میکنن ولی بازم جا داره که بهتر بشه. من خودمم به یاد دارم اولین یاری که بوفه آزاد رو تجربه کردم خیلی سال پیش تو یه عروسی بود مسلما آگاهی الان رو نداشتم.