Menu
نویسنده مطلب : علی اختری

مطلب مورد بحث:

چگونه برنامه ریزی کنیم که آن را دوست داشته باشیم؟


واقعا نمی فهمم چطور مردم می تونن بدون برنامه ریزی زندگی کنن! اصلا توی مخیله ام نمی گنجه که چطور ممکنه یه نفر همینجوری وقتی دلش خواست بلند شه بره درس بخونه یا همینجوری بره بیرون خرید کنه و برگرده. یکی از بدترین تجربه های زندگی من، گذروندن روز، بدون برنامه ریزی بوده!

اما درباره اینکه چرا برنامه ریزی رو دوست نداریم. من هم اوایل، با برنامه ریزی به مشکل خورده بودم و کم کم، برنامه ریزی ام بهبود پیدا کرد و من هم بهش عادت کردم و عاشقش شدم. مشکل من، این بود که برنامه ریزی رو بیش از حد جدی گرفته بودم. یعنی می گفتم باید ساعت ۷:۰۲:۱۰ ثانیه از خواب بیدار شم، تا ۷:۰۳:۴۵ ثانیه مسواک زده باشم و همینطوری ادامه روز رو با این برنامه سخت می گذروندم (می دونید که مبالغه ـست و برای بهتر نشون دادن کمال گرایی ام). به نظرم اصلی ترین مشکل بین افرادی که برنامه ریزی رو دوست ندارن، کمال گرایی در طراحی و اجرای برنامه است. وقتی برنامه منعطفی رو برای کارهامون بریزیم، می تونیم به اون بیشتر پایبند بمونیم.

عکس زیر، من رو یاد کمال گراها (و گذشته خودم) می اندازه و وقتی برنامه ریزی با کمال گرایی افراطی همراه میشه، نتیجه ای جز شکست نداره.

چگونه برنامه ریزی کنیم که آن را دوست داشته باشیم؟