Menu
نویسنده مطلب : الهه فاضلی

مطلب مورد بحث:

چند نکته در مورد مهارت گوش دادن فعال و موثر


وقتی طرف مقابل من در حال صحبت، جای دیگری را نگاه  می‌کند، معمولاً دیگر نمی‌توانم به حرف‌هایش  گوش بدهم.
  وقتی نمی‌توانم حرف خودم را مطرح کنم و فقط طرف مقابل حرف می‌زند، عصبی می‌شوم و برای  مدیریت این شرایط سکوت میکنم و معمولا مخاطبم دلیل سکوتم را که میپرسد برایش توضیح میدهم که چرا
  وقتی شک می‌کنم که منظور طرف مقابل از اشاراتش، خودم هستم یا نه، معمولاً‌  سوال میکنم که آیا الان بامن هستی؟
  بیشترین حالت خشمگین شدن من در گوش دادن به حرف دیگران زمانی به وجود می‌آید که  طرف مدام طفره میرود و گزافه گویی میکند و یا اصلا نامربوط حرف میزند
  وقتی یک نفر صحبت می‌کند و من شنونده هستم، بیشترین قسمت وقتم به گوش دادن می‌گذرد.
  در صحبت‌های طرف مقابل، هیچ چیز به اندازه‌ی نحوه ارتباط چشمی حواسم را پرت نمی‌کند. برای  حل این مشکل هم، با تنگ کردن چشمان خودم و گاهی توام با اخمی کوچک به طرف مقابل میفهمانم که برای گوش دادن به حرفهایش دچار مشکل شدم.
  وقتی کسی با سرعت خیلی آهسته (یا خیلی تند) صحبت می‌کند، با حرکت سریا دستم میخواهم که تند تر یا کندتر ادامه دهد.