Menu
نویسنده مطلب : محمدرضا شعبانعلی

مطلب مورد بحث:

مدل درآمد پرداخت بر اساس مصرف


تمرین سوم:

تا جایی که من می‌دونم و درگیر بوده‌ام، طی سالهای اخیر در ایران و جهان، نویسندگان محصولات خودشون رو به صنعت نشر در قالب دو مدل مختلف می‌فروخته‌اند:

یک مدل واگذاری مالکیت معنوی کتاب به ناشر بوده. اینکه من برای یک کتاب، مثلاً چند میلیون تومان پول بگیرم و به دنبال زندگی خودم بروم. اینکه کتاب فروش رفت یا نرفت یا چند بار چاپ شد، دیگر دغدغه‌ی من نیست. اگر سود و زیانی هست برای ناشر است.

مدل دوم، دریافت حق الترجمه یا حق التالیف بر اساس قیمت پشت جلد کتاب بوده. اینکه ۵ تا ۷ یا ۱۰ یا ۱۵ درصد قیمت پشت جلد با توجه به تیراژ فروش، به نویسنده پرداخت بشه. معمولاً ناشران با تقسیط این پول و مشروط کردنش (به فروش و مرجوعی پایین و …) عملاً این مدل پرداخت رو کمی به PPU نزدیک می‌کنند (البته فقط نزدیک می‌کنند. چون به هر حال، هزینه‌ی ثابت فیلم و زینک و لیتوگرافی و کاغذ و چاپ و توزیع و … بر عهده‌ی اونهاست. اما اگر از دید نویسنده نگاه کنیم، نویسنده بر اساس مدل PPU داره پول می‌گیره. فقط در بسته‌های ۲۰۰۰ یا ۳۰۰۰ یا ۵۰۰۰ تایی (تابع تیراژ).

اما الان با توسعه‌ی عرضه‌ی دیجیتال، طی ماه‌های اخیر، آمازون مدل واقعی PPU رو داره تحت عنوان Direct Publishing اجرا میکنه. چیزی که شاید در آینده توسعه‌ی بیشتری پیدا کنه. اگر چه امروز برای اکثر نویسندگان، قابل درک یا تصور نیست.

آمازون به نویسندگان میگه هر کسی که صفحه‌ای از کتاب شما رو به صورت آنلاین (روی کیندل) خوند، من به ازاء هر صفحه به شما مبلغ مشخصی رو می‌دم. نشریه‌ی آتلانتیک خیلی زیبا این مسئله رو گزارش و تحلیل کرده و نویسندگان خوش فکر گاردین هم، جنبه‌های مختلف این مدل رو بررسی کرده‌اند.

گزارش‌ها و برآوردها نشون می‌ده که این عدد لااقل در آینده‌ی نزدیک، از ۰٫۰۰۶ دلار به ازاء هر صفحه فراتر نخواهد رفت.

به عبارتی، اگر من کتابی سیصد صفحه‌ای بنویسم و شما در پنج صفحه‌ی اول، کتاب من رو رها کنید، من فقط به اندازه‌ی مصرف شما معادل ۳ سنت، پول دریافت خواهم کرد.