Menu
نویسنده مطلب : آتا ناصر

مطلب مورد بحث:

هدیه دادن در مذاکره


در بخش دولتی و خصوصا سازمانی چون سازمان ما که با انبوهی از پیمانکاران و ارائه دهندگان خدمات مواجه هست هدیه دادن چندان محلی از اعراب ندارد. اگر چه ما نیز سعی می کنیم در جلسات مذاکره بلکه در مناسبتهای مهم افراد ذیمدخل بیرون از سازمان را که حسب وظایف رسمی مراودات بلا انقطاع با ایشان داریم ( و به قول درس قبل از قدرت تسهیلگری یا مانع شدن برخوردارند) به نوعی یاد کنیم. که البته سعی داریم تمام جوانب را در این خصوص رعایت کنیم که شائبه ایی بوجود نیاید.

اما در مورد هدیه گرفتن به همان علتی که در خصوص تاثیر گذاری هدیه بر تصمیم آزاد در متن درس اشاره شده حقیقتا گرفتن هدیه از پیمانکاران و طیف مختلف ارائه دهندگان خدمت در سازمان ما هیچ توجیهی ندارد(حداقل در بعد رسمی آن ) . و اما در مورد روشهای مختلف مثبت و دور از حاشیه، این شرکتهای همکار می توانند اسپانسر برخی فعالیتهای آموزشی و فرهنگی در سازمان دولتی باشند که جنبه فردی هم نداشته و مربوط به یک مدیر نیز نمی باشد. حتی می تواند مربوط به یک شرکت هم نباشد و چند شرکت در مشارکت با هم حمایت مالی یک فعالیت فرهنگی / آموزشی را تقبل کنند. باز هم با رعایت جوانب.

موضوع دیگر که طی چند سال گذشته تجربه کرده ام ناشی گری شرکتهای بیمه گر طرف مذاکره بوده. آنها در مراجعات خود به سازمان ما نشان داده اند که هیچ تسلطی به مباحث مفید فوق الذکر، که می توانند بسیار کمک حال فعالین بخش غیر دولتی باشد، ندارند. از جزئی ترین مسئله هدیه دادن تا مهمترین آن.