Menu
نویسنده مطلب : نسترن حیدری

مطلب مورد بحث:

نکته هایی در مورد موفقیت که کمتر به ما می‌گویند


یه تلخی و سختی دیگه ای که آدم های موفق دچارش میشن به نظرم اینه که یه آدم موفق که به خاطر موفقیتی که به دست اورده در حوزه ی کاریش، یا درسطوح بالاتر ، مثلا بین مردم شهرش یا کشورش یا حتی جهان معروف میشه، یه جورایی همیشه زیر نظره و بقیه سعی میکنن ازش الگو بگیرن! واسه همین باید دائم مواظب رفتاراش باشه. چون سیستم سیاه یا سفید دیدن آدمها تو مردم ما خیلی رایجه به نظرم. و وقتی مثلا کسی یه موفقیت بزرگی کسب میکنه یا یه منصب مهمی داره فکر میکنیم که این آدم دیگه خیلی خوبه و همه کاراش عاقلانه و منطقیه و به محض اینکه یه رفتار زننده یا نادرست ازش میبینیم به بدترین شکل ممکن اون رفتار رو بزرگ میکنیم و نه تنها وجهه اون آدم تو ذهن خودمون نابود میشه بلکه با تعریف کردن قضیه واسه بقیه سعی میکنیم دید آدمهای دیگه رو هم نسبت به اون شخص خراب کنیم. یه جوری انگار این جور آدمهای موفق هیچ جا از نگاه ها و ذره بین های مردم در امان نیستند و نمیتونن مثل یه آدم عادی رفتار کنن!!
مثلا یه استاد برجسته ی دانشگاه در نوع خودش شخص موفقیه! و ممکنه یه زمانی در اثر خستگی، ناراحتی و فشار حرف ناپسندی جلوی دانشجوها به زبون بیاره از همین حرفایی که خیلی از ما ها مثل نقل و نبات هر روز میگیم و خیلی عادی شده برامون! اما نمی دونم چی میشه که موقعی که اون استاد اون حرفو میزنه همه یکهو باادب و بافرهنگ میشن و اون استاد تبدیل میشه به یه آدم بی تربیت و بی فرهنگ!!
خوب نیست فکر کنیم که چون یه نفر تو زمینه ی درس یا شغلش آدم موفقی بوده این موفقیت رو به همه جوانب زندگیش تعمیم بدیم و ازش یه بت بسازیم و با کوچکترین اشتباهی هم اون بت رو خرد و خاکشیر کنیم و اون آدم تبدیل بشه برامون به یه غول سیاه… خاکستری دیدن بهتر و منطقی تره.