Menu
نویسنده مطلب : اسفندیار

مطلب مورد بحث:

پاراگراف فارسی: درباره رنج


با سام، البته این یک متن ادبی زیبا بود ولی به اعتقاد من می توان به گونه ای دیگر هم به این مساله نگاه کرد. احساسات و عواطف و هیجانات و نحوه بروز و ظهور آنها در واقع زبان ضمیر ناخودآگاه ما هستند که هر کدام پیام خاصی برای ما دارند و در واقع عالی ترین سیستم دفاعی و هشدار برای ما هستند و اگر ما این را یاد بگیریم و با مطالعه و تلاش، نحوه مدیریت آنها را در خود به یک مهارت تبدیل کنیم، دیگر این گونه جملات و بازی های هنرمندانه کلامی ریبایی خود را برای ما از دست می دهند. من قویا بر این باورم که انسان می تواند خود را در برابر همه این مسائل روئین نن کرده و فقط پیام آنها را گرفته و به نفع خود بهره برداری لازم را از آنها بکند. البته می دانم شنیدن این حرفها برای کسانی که زمینه لازم را ندارند ممکن است کمی عجیب بنظر برسد، بهمان دلیلی که برای خود من نیز در ابتدا این گونه بود. و از طرفی شاید هم جای این کامنت در بخش پاراگراف فارسی نباشد و من کمی بد سلیقگی کردم. ولی بهر حال اگر قرار است که این خانه محلی برای تضارب آراء باشد، به ناگزیر نظر خودم را می نویسم. ضمن این که من به نظر دیگران احترام می گذارم و حتی خود را در لذت آنها هم شریک می دانم و شاید من تنوع و لذت و تلطیف احساسات را از این طریق تجربه می کنم و در واقع با حال دوستان، حال می کنم. ضمن پوزش از تمام کسانی که با خواندن این متن حال و هوای خاصی پیدا کرده بودند، امیدوارم که من ضد حال نزده باشم. اسفندیار