Menu
نویسنده مطلب : آمنه آخوندزاده

مطلب مورد بحث:

نکاتی در مورد فیلم دیدن (عادتهای کوچک زندگی)


از سالهای دبیرستان که ضمیمه نسل سه جام جم رو می خوندم فیلم دیدن یکی از برنامه های زندگیم شد.امیر قادری که صفحه سینمایی رو می گرداند سلیقه سینمایی من رو شکل داد.تلاش می کردم تک تک فیلم های که معرفی می کرد رو نگاه کنم( اینقدر کانال های تلویزیون رو بالا پایین می کردم تا یک جایی اون فیلم رو پیدا کنم.برخلاف این روزها ده سال پیش می شد روی فیلم های صدا و سیما حساب باز کرد) و به خاطر همه فیلم های خوبی که دیدم و از دید شخصیت ها به دنیا و ماجراهاش نگاه کردم هیچ وقت فیلم دیدن رو اتلاف وقت ندونستم.همیشه در هر فیلمی نکته ای برای یادگیری و یا یادآوری بوده.(مثلا در همین سریال suits که برای زبان سراغش رفتم نکته های اخلاقی ظریفی توجهم رو جلب کرد)گاهی روزها فکرم درگیر داستان بوده و خیلی ساده تر؛از دیدن فیلم لذت برده ام.

قبل تر ها اهل فیلم ایرانی بودم و سینما رفتن اما حالا به نظر من فیلم ایرانی نه از نظر داستان و نه بازی و نه کارگردانی و نه کیفیت فنی قابل مقایسه با سینمای دنیا نیست.گرچه همیشه دوست داشته ام که فیلم ایرانی ببینم به خاطر فضای قابل درک و زبان فارسی و همین داستان ها و مسایل فضای ایران که قابل لمس هستند.

فیلم رو تفاوتی نمی کنه که سینمایی باشه یا سریال با توجه به سلیقه خودم و امتیاز ان انتخاب می کنم.فیلم های کارگردان مورد علاقه ام رو هم بی هیچ ترتیب و آدابی در اولین فرصت نگاه می کنم.بعد از تماشای فیلم یکی دو نقد می خوانم تا دید بهتری و جامعه تری به فیلم داشته باشم.

عادت ناپسندی که این سالها پیدا کرده ام اینه که کافیه کسی از فیلمی تعریف کنه تا دیگه علاقه ای به دیدنش نداشته باشم.چون انتظارم از فیلم بالا میره و اگر اون انتظار برآورده نشه نسبت به فیلم حس منفی پیدا می کنم.